லிட் ஃபார் லைப் 2013 - சென்னை

தமிழ் புத்தக வெளியீடுகளும், தமிழ் படைப்பிலக்கியம் சார்ந்து விருது வழங்கும் விழாக்களும் பெரும்பாலும் சலிப்பையே ஏற்படுத்துகின்றன. விருது பெற்றதிற்கான சால்வை பரிமாறிக்கொள்ளும் பாராட்டு விழாக்கள் அதனினும் மோசமானவை. எனவே, ஒரு மாற்றம் வேண்டியும் – இதர மொழிகளில் இலக்கியத்தின் பொருட்டு ஏற்பாடாகும் விழாக்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்திலும், ஹிந்து நாளிதழ் விளம்பரப் படுத்தியிருந்த லிட் ஃபார் லைப் 2013 (The Hindu – Lit For Life) விருது வழங்கும் நிகழ்வுடன் ஏற்பாடு செய்திருந்த இரண்டு நாள் கருத்துப் பரிமாற்ற அமர்விற்குச் சென்றிருந்தேன். 

முதல் நாள் மதியம் “Rhyme and Reason: The Power Of Poetry” தலைப்பில் ‘ஜீத் தாயில், அர்விந்த் கிருஷ்ணா மேஹ்ரோத்ரா மற்றும் மீனா கந்தசாமி’ ஆகியோர் தேர்ந்தெடுத்த சில கவிதைகளை வாசித்து, பின்னர் ஆங்கிலக் கவிதை சார்ந்து உரையாடினார்கள். அதன் பின்னர் வாசகர்கள் கேள்வி கேட்டு, அதற்கு மேடையில் வீற்றிருந்த ஆளுமைகள் பதில் சொல்லும் தருணம் வந்தது. பிராந்திய மொழி வாசகர்களுக்கு சற்றேனும் நாங்கள் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்பது போன்ற சலிப்பான கேள்விகள் தான் அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது. ஒரு சில கேள்விகள் மட்டுமே விதிவிலக்கு. ஆறேழு கேள்விகளுக்கு மேல் நேரம் இல்லை.

அதிலும் “ஆண்களிடம் உங்களுக்குப் பிடித்த இரண்டு நல்ல விஷயங்கள் இருந்தால் சொல்லுங்கள்!”, “ஏன் எழுதறோம்னு என்னைக்காவது நெனச்சதுண்டா?”, போன்ற மூன்றாம் தர கேள்விகள் தான் பெரும்பாலும் எழுந்தன. அதில் ஒருவர் “உங்களுடைய மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. ஆனால், மூலப் படைப்பை கொஞ்சம் கூட பிசகாமல் அப்படியே மொழிபெயர்தோம் என்ற திருப்தி இருக்கிறதா?” என மொழிபெயர்ப்பாளர் அரவிந்திடம் கேட்டார். 

“சாத்தியமே இல்ல. அதெப்படி முடியும். மொழிபெயர்ப்பை விடுங்கள். சொந்தமாக எழுதும் விஷயங்களிலேயே அந்த திருப்தி இருக்காது.” என்றார். அதற்குள் நேரம் ஓடி மணியடித்ததால் நிகழ்வு முடிவுக்கு வந்தது. நமக்குத் தெரிந்த தமிழ் பிளாகர், பத்திரிகையாளர் அல்லது எழுத்தாளர் யாரேனும் கண்களில் தென்படுகிறார்களா என்று சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தேன். ஒருவரையும் காணவில்லை. ஆகவே நாளைய தினத்தில் மீதியைப் பார்க்கலாம் என்று கிளம்பிவிட்டேன்.

இரண்டாம் நாளில் இரண்டு விஷயங்கள் சுவாரஸ்யமான அமர்வாக எனக்குப் பட்டது. “The Art Of The Tale: Story Tellers at Work” – இந்தத் தலைப்பில் “டிமேரி N. முராரி, மிருதுளா கௌஷி & அனோஷ் ஈரானி” ஆகியோர் உரையாடினார்கள். கதை சொல்லல், கதை கேட்டல் சார்ந்து படைப்பாளிகள் தத்தமது வாழ்வியல் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். அதன் சாயல் தன்மை படைப்பில் ஊடுருவுவது பற்றியும் பேசினார்கள்.

அடுத்ததாக “In Brief: The Power Of Short Fiction” இதில் “அசோக் பெர்ரி(ஸ்ரீலங்கா) & பென்யமின் (மலையாளம்)” ஆகியோர் மிருதுளா கௌஷியுடன் உரையாடினார்கள். பென்யமின் “ஆடு ஜீவிதம்” என்ற நாவலுக்காக ‘அபு துபாய் சக்தி விருது, கேரள சாகித்ய அகாடமி விருது’ போன்ற குறிப்பிடத்தக்க விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறார். இந்திய பல்கலைக் கழகங்களில் இவருடைய படைப்புகள் பாடப் பகுதிகளாக வைக்கப் பட்டுள்ளன. பத்து இளம் படைப்பாளிகளில் ஒருவராக இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழ் இவரை 2011-ஆம் ஆண்டு பரிந்துரை செய்திருந்தது. இந்த அமரவும், உரையாடலும் நன்றாகவே இருந்தது. அமர்வின் முடிவில் பென்யமினின் “ஆடு ஜீவிதம்” புத்தகம் வித்யாசமான வாசக அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது என மிருதுளா கௌஷி பரிந்துரை செய்தார். உயிர்மை பதிப்பகத்தால் இந்தப் புத்தகம் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. 

தி ஹிந்து லிட் ஃபார் லைப் 2012-ஆம் ஆண்டிற்கான விருது “Em and the Big Hoom” என்ற நாவலுக்காக எழுத்தாளர் ஜெர்ரி பிண்டோ என்பவருக்கு அறிவித்திருக்கிறார்கள். அவருக்கு வாழ்த்துக்கள். 

முக்கால் மணி நேரத்தில் பொடலங்காயைப் பற்றிக் கூட பெருசாக எதையும் பேசிவிட முடியாது. அப்படியிருக்கையில் கவிதை, சிறுகதை, நாவல் போன்ற விஷயங்கள் எம்மாத்திரம். இலக்கியத்திற்காக ஆண்டுதோறும் தி ஹிந்து விழா எடுக்கிறார்கள். ஆகவே ஒவ்வொரு அமர்வையும் சம்ராதாயமாக, சடங்காக முடக்கி விடாமல், மேலதிகமான நேரத்தை ஒதுக்கி நிகழ்வினை இன்னும் சிறப்பிக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

பலாத்கார விளையாட்டு

சென்னை பீச் ஸ்டேஷனில் எப்பொழுதும் அந்தக் கடையில்தான் முக்கியமான உலகப் படங்களை வாங்குவது வழக்கம். வாடிக்கை நுகர்வோராக இருப்பதால் கடையில் வேலை செய்யும் இரண்டு சிறுவர்களும்கூட எனக்கு நல்ல பரிச்சியம். எனினும் தீப்பெட்டியை அடுக்கி வைத்தது போலுள்ள எல்லா கடைகளையும் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டே செல்வது என்னுடைய வழக்கம். “மேட்டர் CD வேணும்னாலும் கெடைக்கும்… வந்து பாருங்க” என முச்சந்தியில் நின்று, கைபிடித்து இழுக்கும் வேசி போல, தனது கடையில் வியாபாரம் செய்ய சிறுவர்கள் விரும்பி அழைப்பார்கள். அப்படித்தான் ஒரு சிறுவன் மெல்லிய குரலில் காதைக் கடித்தான். “பிட்டு படம் வேனுமாங்கண்ணா? என்றான். அவனுடைய கண்களையே உற்றுப் பார்த்தேன். மேலும் தொடர்ந்தவன் “ரேப்பிங் கேம்ஸ் வேணும்னாலும் இருக்கு! வாங்கிக்கிறீங்களா?” என்றான்.

“என்ன சொன்ன?” என்றேன்.

“ரேப்பிங் கேம்ஸ்” என சில குறுந்தகடுகளை என்னிடம் நீட்டினான். “பூங்கா, சுரங்கப்பாதை, கடற்கரை, தனி பங்களா, யாருமற்ற அலுவலகம்” என விதவிதமான இடங்களில் பெண்ணை பலாத்காரம் செய்யும் கேம்ஸ் என தன்னிடமிருந்த குறுந்தகடுகளைப் பற்றி விவரித்துக் கொண்டிருந்தான். பார்த்ததும் அதிர்ந்துவிட்டேன். அவனிடமே குறுந்தகடுகளைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு துண்டைக் காணோம், துணியைக் காணோம் என ஓட்டம் எடுத்தேன். இது நடந்து ஏறக்குறைய இரண்டு வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும். பின்னர் உட்கார்ந்து நிதானமாக யோசித்த பிறகுதான் ஞானோதயம் வந்தது. “அடடே… அந்த பலாத்கார விளையாட்டு குறுந்தகடுகளை வாங்கி, அதைப் பற்றி வலைப்பூவில் ஆதாரத்துடன் எழுதி இருக்கலாமே!” என்று. பின்னர் முயற்சி செய்து சில பலாத்கார விளையாட்டுக்களை வாங்கி, விகடன் மாணவ நிருபர் ஒருவருக்குக் கொடுத்து அதைப் பற்றி எழுதுமாறு பரிந்துரைத்தேன். ஏனோ தெரியவில்லை அவரால் முடியாமல் போனது. இந்த விளையாட்டை திறம்பட விளையாடுவதற்கு ஆறு மாதகாலப் பயிற்சி வேண்டும் என்பது வேறு விஷயம். “கற்பழிப்பதற்குக் கூட குறைந்தபட்ச உழைப்பு தேவைப்படுகிறது.” என்ற எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியின் வரிகள்தான் எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. இந்த விளையாட்டுக்களை விளையாட எவ்வளவு நேரமும் உழைப்பும் விரயமாகிறது.

கணினியானது குழந்தைகளின் கணிசமான நேரத்தை விழுங்குகிறது. கணினியில் விளையாடுவதை குழந்தைகள் சந்தோஷமாக உணர்கிறார்கள் போல. அவர்களின் விருப்ப விளையாட்டுகளும் குரூரத்தை அடிப்படையாக வைத்து கட்டமைக்கப்பட்டதாகவே இருக்கின்றன. இந்தப் புரிதலும் தெளிவும், பெற்றவர்களுக்கு இருக்கிறதா என்பது சந்தேகம்தான். பைக் திருட்டு, கார் திருட்டு மட்டுமல்லாமல், திருடிய வாகனத்தில் மூலம் பல்பொருள் அங்காடிக்குச் சென்று பொருட்களைத் திருடிவிட்டு போலீசிடம் மாட்டிக் கொள்ளாமல் தப்புவது என விளையாட்டின் பட்டியல் நீள்கிறது. மேலும் திருடிவிட்டு தப்பிச் செல்லும்போது, கையிலுள்ள துப்பாக்கி மூலம் எதிரில் வரும் எல்லோரையும் கண்மண் தெரியாமல் - கணினியில் விளையாடும் குழந்தைகள் சுட்டுத் தள்ளுகிறார்கள். எவ்வளவு கோரமான விஷயம் இது! இவர்கள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆகும்போதுதான் பலாத்கார விளையாட்டை நாடிச் செல்கிறார்கள். இதுபோன்ற விளையாட்டுகளை இணையத்திலிருந்து இலவசமாக தரவிறக்கம் செய்துகொள்ளவும் முடியும் என்பது விழிப்புடன் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.

விளையாட்டானது கணினியுடன் முடிவதில்லை. நவீன தொழில்நுட்பத்தின் தாக்கம் செல்பேசி வரை நீள்கிறது என்பது கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒன்று. சில மாதங்களுக்கு முன்பு எனது உறவுக்கார பையனை சந்தித்து உரையாட நேர்ந்தது. முன்னேறிய கிராமமான எங்களது ஊர் அடங்கிய தாலுக்காவில் பிரபல தனியார் பள்ளி ஒன்றுள்ளது. சுற்றிலுமுள்ள கிராமத்திலிருந்து ஏராளமான பிள்ளைகள் அதில் படிக்கிறார்கள். உறவுக்காரப் பையன் அந்தப் பள்ளியில் பதினோராம் வகுப்பு படிக்கிறான். தன்னுடன் ஒரே பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மற்றொரு பையனுடன் அவன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். உறவுக்கார குழந்தைகளிடம் கோமாளி வேடமேற்று பழகுவது என்னுடைய வழக்கம். ஆகவே பல நேரங்களில் ஒளிவு மறைவில்லாமல் என்னை ஓட்டுவதாக நினைத்து பல உண்மைகளையும் சிறுவர்கள் கக்குவார்கள். அப்படித்தான் அன்றும் நடந்தது. இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இடையில் நான் புகுந்தேன்.

“ஹே… அந்த கேம்ஸ் எனக்கும் கொடுக்குறியாடா?” என்கிறான் பத்தாம் வகுப்பு மாணவன்.

“அப்புறம் நான் மாட்டிக்கிறதுக்கா? கெளம்புடா காத்து வரட்டும்” என்கிறான் உறவுக்காரப் பையன்.

“டேய்… கேம்ஸ்தான கொடேண்டா. அவனும் விளையாடட்டும்…” என்கிறேன் நான்.

“மேட்டர் தெரியாம பேசாத கிச்சா. அதெல்லாம் அவன் விளையாடக் கூடாது…” என்கிறான், பெரிய மனுஷத்தனமாக என்னுடைய உறவுக்காரப் பையன்.
“பெரிய மயிறு வெளையாட்டு… இவரு மட்டும்தான் வெளையாடுவாரு…. சும்மா குடுடா, அவனும் நாலு பேர சுட்டுத் தள்ளட்டும்” என்கிறேன் சிறுபிள்ளைத்தனமாக நான்.

“அய்யே! என்ன கேம்ஸ் தெரியுமா அது?” என்கிறான் உறவுக்காரப் பையன்.
“சொன்னாத்தான தெரியும்?” என்கிறேன் நான்.

“அந்த கேம்ஸ் Touch Screen-ல தான் வெளையாட முடியும். ஒரு பொண்ணு Dress போட்டுட்டு இருக்கும். ஒவ்வொரு parts-ஆ Touch பண்ணி தேச்சா… டிரஸ் எல்லாம் Disappear ஆகும். அதான் கேம்ஸ்…” என்றான் ஆங்கிலமும் தமிழும் கலந்து.

“டேய்… என்னடா இது…?” என்று கேட்டதற்கு, “நீயெல்லாம் வெத்து… இது தெரியாம அவனுக்கு கொடுக்கச் சொல்ற… அவன் மாட்டிக்கிட்டா என்னைய போட்டு மொத்தவா?” என கேலிசெய்து சிரிக்கிறான் உறவுக்காரப் பையன். பக்கத்திலிருந்த அவனுடைய நண்பனும் சிரிக்கிறான். “நாம வெத்துதான்” என்பதை நினைத்து நானும் விரக்தியுடன் சிரித்துக்கொண்டேன்.

மேற்கூறிய இரண்டு சம்பவங்களையும் நினைவுபடுத்தும் விதமாக, சமீபத்திய பேருந்து பயண அனுபவம் எனக்கு ஏற்பட்டது. இரண்டு மாணவர்கள் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னிருக்கையில் அமர்ந்தவாறு புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் பேசிய விஷயம் கவனத்தை திசை திருப்பியது. ஆகவே அவர்கள் மீது கவனம் சென்றது. இரண்டு மாணவர்களின் கழுத்திலும் பிரபல கல்லூரியின் அடையாள அட்டை தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அடையாள அட்டையை தாங்கிக் பிடிக்கும் கழுத்துப் பட்டையில் கல்லூரியின் பெயர் அச்சிடப்பட்டிருந்தது. இரண்டு மாணவர்களும் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

மாணவன் 1: “பக்கத்து வீட்டு ஆண்டிய கரக்ட் பண்ணா வீட்டுல மாட்டிக்க வேண்டி இருக்கு… லாட்ஜி போட்டு தங்கினா - ரெயிட்ல புடிச்சி அசிங்கப் படுத்துறாங்க! பஸ்ல போட்டு தாக்குனா நாடே சேர்ந்து காறித் துப்புது! அப்போ எப்புடி தாண்டா ஒருத்தன் என்ஜாய் பண்றது” (கவுண்டமணி தனது மனைவியை அடித்துக் கொண்டிருக்க. மாமியார் கேரக்டர் இடையில் வந்து தடுக்கும்பொழுது பேசும் பிரபல நகைச்சுவை துணுக்கு இது. நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பு டிவியில் பார்த்த ஞாபகம். அந்த காமெடியின் ரீமேக்)

மாணவன் 2: “டேய்… கிளாஸ்மேட்-கிட்டையே ஒரு வார்த்த, ரெண்டு வார்த்த பேச முடியல… இதுல கரக்ட் பண்றதும், ரேப் பண்றதும்தான் ஒரு கேடா உனக்கு…”

மாணவன் 1: “எனக்குன்னு ஒரு சான்ஸ் கெடைக்காமையா போகும்… அப்ப என்னை ப்ரூவ் பன்றேண்டா மச்சி…”

மாணவன் 2: “என்னையும் கூப்பிட மறந்துடாதடா…!”

இருவரின் பேச்சும் எங்கோ ஆரம்பித்து, எங்கெங்கோ பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ‘திடீரென ஆசிரியரைப் பற்றிய எள்ளல். கெளதம் மேனனின் மொக்கை சினிமா பற்றிய விமர்சனம். உடன் படிக்கும் மாணவியைப் பற்றிய கேலி. ரோட்டில் செல்லும் ஆட்கள் - என சம்பாஷணை சுழன்று சுழன்று தொடர்பில்லாமல் சொற்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

சம்பாஷணையின் மற்ற எல்லா இடங்களும்கூட ஒரு வக்கிர ஹாஸ்யம்தான். நேரத்தை ருசிகரமாகக் கடத்த மேற்கொள்ளும் வெகுளித்தனத்தின் வெளிப்பாடு என்ற அளவில்கூட எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் “கிளாஸ்மேட்-கிட்டையே ஒரு வார்த்த, ரெண்டு வார்த்த பேச முடியல” – என்ற இடம்தான் எனக்கு மிகவும் அபாயகரமான விஷயமாகத் தெரிந்தது. இங்குதான் சிக்கலும் ஆரம்பிக்கிறது. சக மனிதர்களிடம் பேசுவதையே ஜேப்படித் திருட்டு போல துரிதமாகவும், அதே சமயத்தில் யாரும் அறியாமலும் செய்ய வேண்டியது இருக்கிறது பெரும்பாலான கல்லூரி வளாகங்களில் இதுதான் நிலைமை. எவ்வளவு பெரிய துர்பாக்கியம் இது.

ஒருபுறம் குழந்தைகள் விளையாடும் குரூர விளையாட்டுக்கள், மற்றொரு புறம் அவர்களே வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனதும் விளையாடக் கூடிய ஆபாச விளையாட்டுக்கள். இதன் இணைகோடு போல, சக மாணவியிடம் தோழமையுடன் பேசுவதையே கள்ளத்தனமாக யாரும் பார்க்காதபோது செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தம், என சிறுவர்களையும் இளைஞர்களையும் சிக்கலுக்கு உள்ளாக்குகிறோம்.

இந்தியாவில் மட்டும் வருடத்தில் ஏறக்குறைய இரண்டரை லட்சம் பெண்கள் பலாத்காரம் செய்யப்படுகிறார்கள் என புள்ளிவிவரம் தருகிறார்கள். கணக்கில் வராமல் இதுபோன்ற பத்து மடங்கு அதிக அளவில் பெண்கள் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு மன உளைச்சலில் வாழ்வார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம். ஒருமுறை என்னுடைய உறவுக்கார பெண் டாக்டரேட் (வேதியியல்) படிக்க பிரியப்படுவதாகவும், சென்னையின் ஒரு பிரசித்திபெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் யாரேனும் தெரிந்தவர் இருந்தால், அதைப் பற்றி விசாரித்துச் சொல்லும்படியும் கேட்டிருந்தார். எனவே, எனக்குத் தெரிந்து முனைவர் பட்டம் பெறுவதற்கு போராடிக் கொண்டிருக்கும் பலருடைய காதிலும் போட்டு வைத்தேன். ஒருவர் செல்பேசியில் அழைத்து எல்லா விவரங்களையும் கூறினார். மேலும் “யாருக்காக இதையெல்லாம் விசாரிக்கிறீர்கள்?” என்றார்.

“உறவுக்காரப் பெண் தான். என்னுடைய சகோதரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்!” என்றேன்.

“சொல்றேன்னு தப்பா நெனைக்காதிங்க… ரொம்ப தெரிஞ்சவங்களா இருந்தா, டாக்டரேட் சேர வேண்டாம்னு சொல்லிடுங்க… வேற மாதிரி டார்ச்சர் எல்லாம் இருக்கும்…” என்றார். பல பெண்களும் அதிகம் படித்து உயர்ந்த பதவிகளில் இருக்கும் சில பேராசிரியர்களின் பாலியல் வக்கிரங்களை எதிர்த்து போராடித்தான் வெற்றி பெற வேண்டியிருக்கிறது என்பது ஒரு கசப்பான உண்மை.

இதோ சென்ற வாரம் டெல்லியில் நடந்த பலாத்காரத்தை இந்தியாவே கூர்ந்து கவனிக்கிறது. ஜனாதிபதி மாளிகை முன்பு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிற்காக நீதிகேட்டு போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். அந்த சகோதரியைப் பற்றிய தற்போதைய நிலவரங்களை நாளேடுகளும் தொடர்ந்து பிரசுரம் செய்து வருகின்றன. தொலைதூர கிராமங்களிலுள்ள பெண்கள் பலாத்காரம் செய்யப்படுவதையும் நாளேடுகள் சமீப நாட்களில் பிரசுரித்து வருவதைப் பார்க்க முடிகிறது. இவையெல்லாம் கவனத்தில் கொண்டு பரிசீலிக்க வேண்டிய முக்கியமான சமூகப் பிரச்சனைதான் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

அதே அளவுக்கு, பின்விளைவுகளை யோசித்துப் பார்த்தால் அதைவிட முக்கியமான விஷயம், இளம் தலைமுறையினர் டிஜிடல் விளையாட்டு விளையாடுகிறார்கள் என்பதுதான். அதில் பலாத்கார விளையாட்டும் அடக்கம். “விளையாட்டுதான் வினையாகிறது” என்பது நம்மவர்களுக்கு சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை.

நன்றி: சொல்வனம் (இணைய இதழ் இதழ் 79 | 25-12-2012|)

விஸ்வரூபம் – அமெரிக்க ஏஜென்ட்

கணவனை சந்தேகப்படும் தமிழ் பிராமணப் பெண்ணாக பூஜாகுமார் அறிமுகமாகிறார். இவர் ஓர் அணு விஞ்ஞானியும் கூட. மேலும், இவருக்கு மிகப் பிடித்த உணவு மசாலா தடவி வேக வைத்த முழுக்கோழி. கதக் நடனம் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியராக அவரது கணவர் கமல். மனைவிக்குப் பிடித்த உணவுகளை சமைத்தும் கொடுக்கிறார். மனைவியின் மீது அவ்வளவு அன்பு. கதக் நடனம் கற்றுக்கொள்ளும் மாணவியாக ஆண்ட்ரியா வருகிறார். உடும்பு போல ஆசிரியரை ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் மாணவி. 

ஆசிரியருக்கும், மாணவிக்கும் கசமுசா இருக்கிறது என்ற சந்தேகத்தில், கமலை கண்காணிக்க ஒரு பிரைவேட் டிடக்டிவ்வை ஏற்பாடு செய்கிறார் பூஜாகுமார். கமல் ஹிந்து அல்ல, உண்மையில் முஸ்லிம் என்பது அப்பொழுது தான் தெரிய வருகிறது. பூஜா குமார் ஆச்சார ஹிந்து பிராமின் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. என்றாலும் அமெரிக்காவில் வளர்ந்தவள் இல்லையா! ஆகவே தனது முதலாளியுடன் கள்ளத் தொடர்பு வைத்துக்கொள்கிறாள். தலையைச் சுற்றுகிறதா? அதற்காகத் தான் தலைப்பைக் கூட “கள்ளத் தொடர்பில் இருப்பவளின் கள்ளக்காதல் சந்தேகம்” என வைக்கலாம் என்றிருந்தேன்.



கமலைப் பின்தொடரும் பிரைவேட் டிடக்டிவ் ஒருவனால் தாக்கப்பட்டு மரணிக்கிறான். கொலை செய்தவன் ஒரு முஸ்லிம். அவனுடைய இயக்கத் தலைவனான உமருக்கு செய்தி பறக்கிறது. இறந்தவனின் டைரியில் கமல் பற்றிய குறிப்புகளும் முகவரியும் இருக்கிறது. ஆகவே கொலை செய்தவன் கமலின் வீட்டிற்குச் சென்று கணவன், மனைவி என இருவரையும் கடத்துகிறான். இவருடைய புகைப்படத்தையும் உமர் மின்னஞ்சலில் அனுப்புமாறு கேட்கிறான். முதலில் கமலின் புகைப்படம் அனுப்பப்படுகிறது. அதைப்பார்த்த உமர் உடனே உத்தரவிடுகிறான்:

“பினைக்கைதியான கமலின் கால்முட்டியில் சுட்டுவிடுங்கள். அவனுக்கு உயிர் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், அதுகூட நான் வரும் வரை” என்கிறான்.

பூஜாவின் கள்ளக் காதலனுக்கும் உமரின் கூட்டத்துடன் தொடர்பிருக்கிறது. தனது கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், பூஜாகுமாரின் கள்ளக் காதலனை கண் முன்னாலேயே சுட்டுத் தள்ளுகிறார்கள். இப்பொழுது கமலுடைய கால்களின் முட்டியை நோக்கி துப்பாக்கி குறி வைக்கப்படுகிறது. “கடைசி முறையாக அல்லாவைத் தொழ வேண்டும். ஒரு இஸ்லாமியனா என்னோட கடைசி ஆசை இது” என கோரிக்கை வைக்கிறார் கமல். எல்லாவற்றையும் உமரிடம் கேட்டுவிட்டுச் செய்யும் நபர், கழிவிறக்கத்தால் இங்கு தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கிறார்.  கைக்கட்டு அவிழ்க்கப்படுகிறது. முட்டிபோட்டு தொழுகை நடத்துகிறார் ஹீரோ. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் எதிராளிகளை ஹாலிவுட்டை மிஞ்சும் சண்டைக் காட்சிகளில் துவம்சம் செய்கிறார் நம் உலக நாயகன்.

இங்கிருந்து தான் கதைக்களம் வேறு திசை நோக்கி பயணிக்கிறது. ஆப்கனுக்கு எதிராக நடக்கும் அமெரிக்கத் தாக்குதலில், பின்லேடனின் முக்கியத் துருப்பாக உமர் இருக்கிறான். அவர்களுடைய இயக்கத்தில் தமிழ் பேசும் இந்திய காஷ்மீரி இஸ்லாமியனாக கமல் நுழைகிறார். ஆனால்... ஆனால்... ஆனால்... அமெரிக்க மற்றும் இந்தியாவின் ரகசிய உளவாளியாக தனது வேலையைச் செய்யவே கமல் ஆப்கனுக்குச் செல்கிறார். தனது உளவு வேலையைக் கச்சிதமாக முடித்துவிட்டு, அமெரிக்காவின் அத்துமீறல்களுக்கு எதிரான ஆப்கனின் சுதந்திர வேட்கை இயக்கத்தை கபளீகரம் செய்துவிட்டு அங்கிருந்து எஸ்கேப் ஆகிறார் கமல்.

திரைக்கதை ஆப்கனை ஒட்டி பின்னப்பட்டுள்ளதால், இஸ்லாமிய பின்புலத்தை அல்லாமல் வேறெப்படி காண்பித்து கதாமாந்தர்களைக் காட்சிப்படுத்த இயலும் என்பது புரியவில்லை. இத்தனைக்கும் மசூதி அல்லது மக்கள் தொழுகை செய்யும் இடங்கள் போன்ற எதையும் கவனமாகக் காட்சிப்படுத்தாமல் கமல் தவிர்த்திருக்கிறார். அதனால் தான், “என்னுடைய முஸ்லீம் சகோதரர்களை காயப்படுத்தும் எந்த ஒரு விஷயமும் இந்தப் படத்தில் இல்லை” என பகிரங்கமாகச் சொல்கிறார். மேலும் அல்-குவைதா தலைவர் ஒசாமா பின்லாடன் போல தோற்ற ஒற்றுமை உடைய ஒருவரைத் தான், ஆப்கான் இயக்கத்தினருக்கும், உமருக்கும் கட்டளையிடும் முக்கியத் தலைவராகக் காண்பிக்கிறார்கள். முழு படத்திலும் - மிக மெதுவாக பயணிக்கும் ஆப்கான் பகுதியில் தான் விஸ்வரூபம் பிரச்சனை, மத அரசியல் ரீதியாக விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது. எவ்வளவு தான் “வெட்டினாலும், ஓட்டினாலும், மொழிகினாலும்”, மேலும் மேலும் பிரச்னையை எழுப்ப மத அமைப்புகளுக்கு இங்கு நிறையவே வாய்ப்பிருக்கிறது.

இயக்க வேலையின் பொருட்டு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு பயணத்தில் அலையும் உமர் திடீரென தனது வீட்டிற்கு வருகிறான். அங்கு தனது மனைவிக்கு ஆஸ்துமா வைத்தியம் பார்க்க வந்த ஆங்கில பெண் மருத்துவரிடம், “முதலில் உன் முகத்தை மூடு, உடம்பயும் மூடு, பிறகு வெளியில் எழுந்து போ” என்கிறான் உமர். அவள் மௌனித்து வெளியேறுகிறாள்.

“எங்க அம்மா கூட அஸ்துமாவால கஷ்டப்பட்டு இருக்காங்க... வைத்தியம் பார்க்கட்டுமே” என்கிறார் கமல்.

“பக்கத்துல தான் நம்ம ஆளுங்க தங்கி இருக்காங்க. இவ மூலமா எதிரிகளுக்கு  தகவல் போயிட்டா?” என்கிறான் தனது மனைவியின் உயிரைக் கூட துச்சமென மதிக்கும் உமர். மேலும் தனது ஒரே வாரிசை அழைத்து அறிமுகப்படுத்துகிறேன். தடங்கலின்றி கமலிடம் சரளமாக ஆங்கிலத்தில் பேச எத்தனிக்கும் அவனது மகனைக் கண்டு திகைக்கிறான். “நீ அவன் கூட இங்கிலீஷ்ல பேசுறியா?” என்கிறான் அவனுடைய மனைவியை நோக்கி. அவளோ “நான் இல்லை...” என அலறுகிறாள்.

இடையில் புகுந்து “அவன் ஸ்கூல்-ல கத்துக்கிட்டான்” என்கிறான் ஒருவன்.

“ஆமா... அவன் ஒருவேல ஸ்கூல்-ல கத்துக்கிட்டு இருப்பான்...” என்கிறார் கமல்.

“இங்க ஏது ஸ்கூல்?” என்று பக்கத்தில் இருந்து பேசியவனை முறைக்கிறான் உமர். லண்டனில் சிவில் என்ஜினியராக இருந்து, ஒரு சம்பவத்தால் கால்களை இழந்து சொந்த ஊரில் வசிக்கும் அவனே பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலப் படம் சொல்லிக் கொடுப்பதாக சந்தேகப்பட்டு, அவனை எச்சரித்து அனுப்புகிறான் உமர்.

குழந்தையிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசிப் பழக முயற்சிக்கிறார் கமல். ஊஞ்சலில் வைத்து சிறுவனை ஆட்டி விடுகிறார். அவனோ விலகிச் செல்கிறான். உளவாளிகளுக்கு குழந்தையும் ஒரு துருப்புச் சீட்டு தானே. இதனைக் காட்சிப்படுத்திய விதத்தில் இயக்குனர் கமலின் புத்திசாலித்தனம் வெளிப்படுகிறது.

தனது பிள்ளை போராளியாக வர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறான் உமர் அதற்கேற்ப அவனுக்கு பயிற்சியும் அளிக்கிறான். கண்களைக் கட்டிவிட்டு துப்பாக்கியையும் தோட்டாக்களையும் சிறுவனிடம் கொடுத்து, விரல்களால் தடவி ‘எந்த ரக துப்பாக்கி? எந்த ரகத் தோட்டா?’ என்பதைக் கண்டுபிடிக்கச் சொல்கிறான் உமர். (இங்கு ஒரு பிரச்சனை எழுந்தது. குரானை பிடுங்கிவிட்டு துப்பாக்கியை கையில் கொடுப்பது போன்ற காட்சி இருப்பதாக... ஆனால், அதனை நீக்கிவிட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.)

கமல் தனது சக உளவாளியுடன் சேர்ந்து, அபின் கவரில் ஒரு TRACKER மறைத்து வைத்து அமெரிக்க படைகளுக்கு உதவி செய்கிறார். ஒரு சந்தர்பத்தில் இதனைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள். பழியானது நிரபராதியான வேறொரு ஆப்கன் மீது விழுகிறது. அவனை அடித்து எல்லோர் முன்னையிலும் தூக்கில் மாட்டுகிறார்கள்.

இறந்தவனின் தாய் சொல்கிறாள்: “ஹே காஷ்மீரி. என் பையன காப்பாத்த யாருமில்லையே? அவன் நிரபராதி... உன் கண்முன்னாடி சாகிறான் பாரு!”

நடு வீதியில் நிரபராதி தூக்கில் தொங்குவதைப் பார்த்து கண் கலங்குகிறார் கமல். சக உளவாளியுடன் தனியாகச் சென்று துக்கத்துடன் கேட்கிறார் கமல்:

“முன்னாடியே கவனிச்சி இருக்கனும்ல. அல்லா நம்மள மன்னிக்கவே மாட்டாரு!”

அதற்கு சக உளவாளி சொல்கிறான்: “நம்மளயா? உங்களன்னு சொல்லுங்க... என் பேரு மட்டும் தான் *********************. ஆனா மதம் இல்லையே!?” என்கிறான். இந்த இடத்தில் தியேட்டரில் விசில் பறக்கிறது. இது போன்ற சபாஷ் போடும் வசனங்கள் நிறையவே இருக்கிறது. ஆனால் கமலின் ரசிகர்கள் போடும் கூச்சலில் ஒருசில முத்துக்கள் தான் காதில் விழுந்தது.

ஒருசில உரையாடல் மூலம் கமல், தனது தாயின் மீதான நெருக்கத்தைக்  கட்டமைக்கிறார். ஓர் இடத்தில் உமர் சொல்கிறான், “அப்பன் இல்லாத பசங்க கில்லாடின்களா இருப்பாங்க!” என சொல்லிவிட்டுச் சிரிக்கிறான். அதற்கு பதிலாக “அப்பன் யாருன்னே தெரியாத பசங்க அதவிட கில்லாடின்களா இருப்பாங்க!” என்கிறார் ஏளனத்துடன் கமல். இந்த உரையாடலை வெளிப்படுத்தும் விதமே தாய் மீதான பாசத்தை ஒரு வெறியுடன் வெளிப்படுத்துவார். ஆகவேதான் அந்த  நிரபராதியின் தாய் “ஏய், காஷ்மீரி...” என்று ஒப்பாரி வைக்கும் போது கண்கலங்கி சஞ்சலம் அடைகிறார். அதுவே, TRACKER மூலம் அமெரிக்கப் படைகளுக்கு சமிக்ஞை சென்று அதன் மூலம் குழந்தைகளும், பெண்களும் பலியாவதை நினைத்து அவர் மனம் கொஞ்சமும் சஞ்சலம் அடைவதில்லை. அடுக்கடுக்காக, கொத்துக்கொத்தாக அமெரிக்க படையின் மூலம் ஆப்கன் மக்களை பலி கொடுத்துவிட்டு, கதக் கலைஞராக அமேரிக்கா பறந்துவிடுகிறார்.

கொலையாளிகளிடமிருந்து தப்பித்த கமல், மற்ற உளவாளி நண்பர்கள் மூலம் உமரின் திட்டத்தை முறியடிக்கப் பறக்கிறார். பூஜாகுமாரின் முதலாளி இயந்திர சரிபார்த்தல் நிறுவனம் நடத்துகிறார். அந்த இயந்திரத்தின் உப பொருளாக  சீசியம் இருக்கிறது. அதனை சுரண்டி எடுத்து, கதிர்வீச்சை பரப்பும் வீரியம் கொண்ட துகள்களாக மாற்றி, புறாவின் கால்களில் கட்டி அதன் மூலம் நியூயார்க் நகரத்தில் கதிர்வீச்சைப் பரப்பி, நகரத்தையே அழிக்கப் பார்க்கிறான். இந்தத் திட்டம் கமலுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். ஆகவே முறியடிக்க முயற்சி செய்கிறார். ஆனால் துரதிஷ்ட வசமாக அமெரிக்க போலீசிடம் சிக்கிக் கொள்கிறார். எந்த நாட்டு உள்ளூர் போலீசுக்கு இன்டர்நேஷனல் உளவாளிகளைக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது? ஆகவே, போலீஸ் கமலை ரவுண்டு கட்டி அடிக்கிறது. கமல் அதற்கெல்லாம் அசைந்து கொடுக்கவே இல்லை. “எம்பாஸிக்கு... ஒரு ஃபோன் மட்டும் பண்ணிக்கிறேனே?” என்கிறார். அடி பலமாக விழுகிறது. இந்தியத் தூதரக அதிகாரிகள் துரிதமாக வந்துதான் அவரைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்.

இடையில் வானுயர்ந்த ஒரு கட்டிடத்தையும் உமரின் ஆள் வெடி வைத்துத் தகர்க்கிறான். அதனைத் தடுக்க நம் ஹீரோவால் முடியவில்லை. உமரின் ஆட்கள் யுரேனியத்தை பிரித்தெடுக்கும் இடத்திலும் ஒரு வெடி வைக்கப்படுகிறது. ஆட்கள் எல்லோரும் முழங்காலிட்டு ஜபிக்கிறார்கள். வெடிக்க வேண்டிய இடத்தின் அருகில் சிறுவர் பள்ளியும் இருக்கிறது. தொழுகை செய்யும் சமயத்திற்கு இடையில், குழந்தைகளை பாதுகாப்பாக வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றுகிறார்கள். ஆனால் வெடி வெடிக்கிறது. இரண்டு பக்க ஆட்களும் (உமரின் ஆட்கள், அமெரிக்க போலீஸ்) கூண்டோடு கைலாயம் செல்கிறார்கள். இறுதியாக ஒரு சீசியம் வெடியையும் நைஜீரியன் ஒருவனால் வெடிக்க வைக்க உமர் ஏற்பாடு செய்கிறான். ஒரு பொத்தானை அழுத்த வேண்டியதுதான் பாக்கி. நைஜீரியன் முழங்காலிட்டு தொழுவதற்கு தயாராகிறான். அதே சமயத்தில் கமலும் தொழுகைக்கு ஆயத்தமாகிறார். உள்ளேயும், வெளியேயும் தொழுகை நடக்கிறது. இறை வணக்கத்தை முடித்துவிட்டு எழுந்துகொள்ளும் சமயம் போலீஸ் உள்ளே உழுந்து நைஜீரியனைச் சுடுகிறது. என்றாலும் யுரேனிய வெடியை தூரத்திலிருந்து வெடிக்க வைக்கும் முறையை உமர் உபயோகிக்கலாம். கமலின் மனைவி அணு விஞ்ஞானியாயிற்றே. ஓடி வந்து பார்க்கிறார்! நிலைமையின் தீவிரம் அவருக்கு புரிகிறது. மின்னினைப்பில் சூடாக்கப்பட்ட OWAN-னை எடுத்து வெடியின் மீது கவிழ்க்கிறார். அந்தந மூலம் சீசியம் வெடி தகர்த்தெறியப்பட்டு அமெரிக்க நகரம் காக்கப்படுகிறது.

உமர் தனி விமானத்தில் பறக்கும் முன், நைஜீரியனுக்கு ஃபோன் பேசுகிறார். அதனை எடுத்து “உன் திட்டம் பலிக்காது... உன்ன விடமாட்டேன்...” என்கிறார் கமல். வெற்றிக் கூட்டணி மகிழ்ச்சியுடன் நடை போடுகிறார்கள். சிரித்துக் கொண்டே “ஹப்பா... நல்லபடியா முடிஞ்சுது...!” என்கிறார் பூஜா குமார்.

“இல்ல... ஒண்ணு நான் இருக்கணும், இல்ல அவன் இருக்கணும்...” என்பதாக விஸ்வரூபம் பாகம் 1 முடிகிறது. அதற்கு மேல் விஸ்வரூபம் பார்ட் 2-ல் தான் விடை தெரியும். அதற்கு முன்னர் விஸ்வரூபம் 1  தமிழகத்தில் வெளிவர வேண்டும். அந்த நாளுக்காகவே கமலின் கோடானு கோடி ரசிகர்கள் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொழில்நுட்பம் சார்ந்தும், மேக்கிங் சார்ந்தும் சினிமா சார்ந்தவர்கள் வாய்பிளந்து பேச அவ்வளவு இருக்கிறது படத்தில். போலவே, அமெரிக்க சார்பில் நின்று கதையைக் கொண்டு சென்றதின் மூலம் விமர்சகர்களின் வாயிலும் கைப்பிடி அவலை அள்ளி கமல் போட்டிருக்கிறார். “விமர்சனத்தின் மூலம் வளர்ந்தவன் நான்” என கர்வத்துடன் சொல்லிக்கொள்பவர் கமல்ஹாசன். ஆகவே விமர்சகர்கள் பற்றி அவருக்குக் கவலை இல்லை.

தற்போதைய ஒரே கவலை விஸ்வரூபம் தடையைக் கோரும் மத அமைப்புகளும், அவர்களின் பின்னணியில் நிற்கும் தமிழக அரசும் தான். இந்தப் படத்தில் கமலின் மனைவியாக நடித்த பூஜாகுமார் “ஹையோ... கடவுளே!” என்று புலம்புவது போல ஒரு வசனம் வரும்.

அதற்கு “எந்தக் கடவுள்” என்று விஸ்-சாக நடித்த கமலஹாசன் கேட்பார். தியேட்டரில் விசில் சப்தம் பறந்தது.

கலைஞர்களுக்கு ரசிகர்கள் தானே “கடவுள், அட்சயபாத்திரம், கல்பதரு” என எல்லாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். 

தி மியூசிக் ஸ்கூல் – சென்னை

சாதரணமாகத் தான் உள்ளே நுழைந்தேன். வெளியில் வரும்பொழுது ஸ்டாலில் அமர்ந்திருந்த பெண்மணி சிரித்தார். ஒரு எதிர் சிரிப்பு சிரித்தேன். அப்படியே, நைசாகக் கழண்டு கொள்ளலாம் என்றுதான் நினைத்தேன்.
“நீங்க என்ன பண்றிங்க?” என்றார்.

“என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாமத் தானே இங்க சுத்திட்டு இருக்கேன்!” என்பதாக மனதில் நினைத்துக் கொண்டு, “எப்பவாச்சும் டயம் கெடச்சா ஆன்லைன் மேகசின்ல எழுதுவேன்...” என்றேன். (பெருமைக்கு பீத்திக்கின கதையாக...)

“எங்க ஊட்டுக்காரரும் ரைட்டர் தான்...” என்றார் அந்தப் பெண்மணி.

“(அடிசக்க...) இன்னாத்தபத்தி எழுதுவாரு உங்க ஊட்டுக்காறாரு?” என்றேன்.

“சினிமாவ பத்தி விகடன்ல எழுதுவாரு” என்றதும், அப்படியா என்று புருவத்தை உயர்த்தினேன். (சினிமா விமர்சனம் பத்தி நம்ம ஏன் படிக்கப் போறோம்? அதுவும் விகடன்ல...) 

“பாருங்க சிஸ்டர் எனக்கு சினிமா அறிவே கெடையாது. அதப்பத்தி அதிகமா தெரிஞ்சிக்கவும் பிரியம் காட்டினது இல்ல... அதனால உங்க ஊட்டுக்காறாரு பேர சொல்லுங்க... தெரியுதான்னு பாக்குறேன்...” என்றேன். (‘அவரு பேற என் வாயால எப்படி சொல்றது’ ன்னு அந்த சிஸ்டர் கேட்பார் என்றுதான் நினைத்தேன்.)

“செழியன்...” என்றார். தலையில் கொட்டியதுபோல தடவிக் கொண்டேன்.

“யாரு...? பரதேசி படத்துல கேமரா புடிக்கிறாரே அவரா?” என்றேன்.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்றார்.

“NFSC-ல அமுதனின் டாக்குமெட்ரி பற்றி பேசிய போதும், அய்யப்ப மாதவனின் கவிதை நூல் குறித்து ஒரு முறை பேசிய பொழுதும் அவரை கடைசி இருக்கையில் இருந்தவாறு பார்த்திருக்கிறேன்.” என்றேன்.

“அடடே... உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்னு நெனச்சேன்...” என்றார் சுவாரஸ்யம் குறைந்தவராக.

“சரி போகட்டும்... அவரு கேமரா புடிக்கிறாரு... நீங்க மியூசிக்கா?” என்றேன்.

“அவரு கீ-போர்டுல 8th கிரேடு முடிச்சி இருக்காரு... அவரோடது தான் இந்த மியூசிக் ஸ்கூல். நானும் கூட இருக்கேன்...” என்றார். ஒரு வாழ்க்கைத் துணை என்றால் இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதற்கு மேல் திருமதி செழியனே பேசுகிறார்:

இருந்த இடத்தில் இருந்தபடியே தொலைதூர வகுப்பில் மேற்கத்திய இசையைப் படிக்க எங்களுடைய நிறுவனம் வசதியை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. ஏறக்குறைய தொலைதூர இசைப் பயிற்சி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். இதற்கென தனியாக சிலபஸ் எல்லாம் இருக்கிறது. கற்றுக்கொள்ள ஆர்வம் தான் வேண்டும். 

“The Music School” - ஒரு முழுமையான மேற்கத்திய இசை பள்ளி. நம் எல்லோருக்கும் இசையைக் கற்றுக்கொள்ளும் விருப்பம் இருக்கிறது. ஆனால் எத்தனை பேருக்கு விரும்பியவுடன் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது? எனவே விரும்பியவுடன் உங்கள் வீட்டில் இருந்தே இசையின் அடிப்படைகளை நீங்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் எளிமையான பாடத்திட்டங்களுடன் “The Music School” துவங்கப்பட்டுள்ளது.

மேற்கத்திய இசைக்குறிப்புகளை ( Notations) படிக்கவும், எழுதவும், வாசிக்கவும் கற்றுக்கொள்வதற்கு வசதியாக இதன் பாடங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த இசைப்பயிற்சியில் நீங்கள் மாணவராகச் சேர்வதன் மூலம் மேற்கத்திய இசையின் அடிப்படைகளை முழுமையாகக் கற்றுக்கொண்டு keyboard வாசிக்கும் திறமையைப் பெற முடியும். நீங்களோ உங்கள் குழந்தைகளோ அல்லது உங்கள் நண்பர்களோ இசை கற்க விரும்பினால் The Music School உங்களின் அற்புதமான தேர்வாக இருக்கும். 

திருமதி செழியன் சொல்லுவதிலும் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. இணையம் வந்த பிறகு, இருந்த இடத்தில் இருந்தவாறு எல்லாவற்றையும் வரவழைக்க முடியும் என்னும் பொழுது இசையை மட்டும் வரவழைக்க இயலாதா என்ன? விருப்பம் இருந்தால் முயற்சி செய்து பாருங்கள். 

ஆனால் ஒன்று, இசையைக் கற்றுக் கொள்கிறேன் பேர்வழி என்று செழியனிடம் சேர்ந்துவிட்டு அசிஸ்டன்ட் கேமராமேனாக போஸ்டிங் கேட்கக் கூடாது. போலவே அவருடைய கேமரா கண்களால் படம் பிடிக்கப்பட்டு திரைக்கு வரும் புதுப்படங்களின் ஓசி டிக்கட்டையும் கேட்கக்கூடாது. இசைப்பள்ளியானது விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டது என்பதை நினைவில் கொள்க. மேலும் விவரங்களுக்கு:

The Music School
19/9, பிருந்தாவன் தெரு, 
மேற்கு மாம்பலம், 
சென்னை 600 033.
மின்னஞ்சல் : master@themusicschool.co.in
 தொலைபேசி : +91 - 94457 62191
http://www.themusicschool.co.in
FaceBook: The Music School

 ஸ்டாலை விட்டுப் புறப்படும் பொழுது வருகைப் பதிவேட்டில் பெயரையும், மின்னஞ்சலையும் எழுதச் சொன்னார். போலவே எழுதினேன்.

“எங்க வீட்டுக்காரருக்கும் உங்களுக்கும் தெரிஞ்ச பொது நண்பர் யாராச்சும் இருக்கணுமே?” என்றார்.

“சினிமாத் துறையில எனக்கு யாரையும் தெரியாதுங்களே சிஸ்டர்! அதுவுமில்லாம... அவங்க கூட பத்து நிமிஷம் பேசினா ஒரு சின்ன சிரிப்பு மட்டும் தான் பதிலா இருக்கும். பின்ன எப்படி தெரிஞ்சி வச்சிக்கிறது” என்றேன்.  

“நீங்க சொல்றதும் கரெக்ட் தான்...” என்றார். எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. 

கவிஞர் அய்யப்பமாதவனும் செழியனும் ஒரே ஊர்க்காரர்கள் என்பது திடீரென ஞாபகம் வந்தது. ஆகவே கவிஞரின் பெயரைச் சொன்னேன். அவரும் குறித்துக் கொண்டார். ‘கவிஞருக்கு என்னை ஞாபகம் இருக்க வேண்டுமே!’ என்ற யோசனையில் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

“செழியன் கூடத்தானே லக்ஷ்மன ராஜா இருக்காரு... அவரு பேர சொல்லி இருக்கணுமோ!” என்ற யோசனையும் வந்தது. ‘க்கும்... யாருக்கும் என்னைத் தெரியாது. இதுல யாரு பேரைச் சொல்லி எமாத்துனா என்ன வந்தது?’ என்று திருப்திப்படுத்திக் கொண்டு விசிலடித்தவாறு அடுத்த ஸ்டாலை நோக்கி நடந்து சென்றேன்.  

பனித்திரை – குறும்படம்

ஒளிக்கற்றையின் பாதையில் அலையும் தூசித் துகள்கலென, பாதை நெடுக காற்றின் திசையில் மூடுபனிக் குவியல்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. ஜன்னலின் வழி முகத்தில் அறையும் காற்றின் மூலம் மூடுபனி திட்டுக்கள் முத்தமிட்டன. பிரசித்தி பெற்ற நிருத்தத்தினுள் நின்றிருந்த பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தேன். எதிர்படும் நபர்களின் முகத்தில் சந்தம் வழிவது போல இருந்தது. பக்கத்துப் பேருந்திலும் பச்சிளம் குழந்தையை துணியால் சுருட்டியவாறு ஒரு பெண்மணி அமர்ந்திருந்தாள். குழந்தையின் துள்ளலைக் கண்டும் அவளது முகம் சலனமற்றிருந்தது. நடுத்தர வயது தான் அவளுக்கு. அருகில் சுமாரான தோற்றத்தில் ஓர் இளைஞனும் அமர்ந்திருந்தார். ஒரு போலீஸ் வாகனம் நிருத்தத்தினுள் வந்து நின்றது. காவலர்கள் சிலர் நேராக அந்தப் பெண்மணியிடம் சென்றனர். அவளிடம் ஏதோ பேசினார். அதனைத் தொடர்ந்து மறுப்பேதும் சொல்லாமல் காவலர்களைப் பின் தொடர்ந்து சென்றவள் ஜீப்பில் ஏறி பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். கச்சிதமாக நெறியாள்கை செய்த நாடகம் போல எல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

“குழந்தைத் திருட்டாக இருக்குமோ!? கணவனுடன் முரண்பட்டு கோவத்தில் கைக்குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வந்திருப்பாளோ!? மாமியார், நாத்தனார் போன்றவர்களின் கொடுமையாக இருக்குமோ!?” என எண்ணங்கள் தறிகெட்டு ஓடியது.

நண்பர் சக்கரவர்த்தி ஆஸ்துமா பற்றிய விழிப்புணர்வு குறும்படத்தை இயக்கியிருக்கிறார். இன்று அதன் குறுந்தகடு வெளியீடு ஏற்பாடாகியிருந்தது. அங்கு செல்வதற்காகத் தான் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தேன். சுற்றிலும் நடந்த களேபரத்தில் பேருந்திலிருந்து இறங்கி, “என்ன தான் நடக்கிறது?” என்று நோட்டம் விட்டேன். சற்று நேரத்தில் போலீஸ் ஜீப் சடாரென நழுவிச் சென்றது. கூடவே, திரட்ட நினைத்த தகவலும் தான். பாரதிய வித்யா பவனில் நுழைந்த போது விழா ஏற்பாடுகள் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. ஹமீது தான் தொகுத்து வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

அதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தை பகிர வேண்டும். கடந்த 2012-ல் நடந்த புத்தகக் கண்காட்சியின் ஒரு நாள், அரங்கிலிருந்த கேண்டினுக்குச் சென்றிருந்தேன். உருண்டு உப்பிய செந்நிற போண்டாக்களை வைத்துக்கொண்டு சக்கரவர்த்தி தின்று கொண்டிருந்தார். அருகில் ஆஸ்துமா சிறப்பு மருத்துவர் ஸ்ரீதரும் அமர்ந்திருந்தார். மருத்துவரை பார்பதற்கு ஃபாரின் ரிடர்ன் அமெரிக்க மாப்பிளை போல இருந்தார். உண்மையில் அவர் அமெரிக்காவில் தங்கி ஆஸ்துமா பற்றி படித்திருக்கிறார். எழுத்தாளர் சுஜாதா, பாஸ்கர் சக்தி போன்ற பல பிரபலங்களுக்கு இவர் தான் ஆஸ்தான மருத்துவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

“என்னமோ சீரியஸ் டிஸ்கஷன் போயிட்டு இருக்கு போல” என சக்ரவர்த்தியிடம் யதார்த்தமாகக் கேட்டேன். “சார் ஒரு குறும்படம் எடுக்கப் போறாரு... அதை நான் தான் இயக்கப் போறேன்” என பதார்தமாக பதில் தந்தார் சக்ரவர்த்தி. (அருகில் இருந்த மருத்துவர் பவ்யத்துடன் சிரித்தவாறு என்னைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டார்). கிட்டத்தட்ட ஒரு வருட உழைப்பில் எடுக்கப்பட்ட குறும்படம் தான் இது. சமகாலத்தில் டாக்டர்கள் படம் எடுக்க முன் வருவது, ஒருவித கிலியை ஏற்படுத்துகிறது. அது போன்ற கிலியுடன் தான், நிகழ்ச்சி நடக்கும் விழா அரங்கினுள் சென்று அமர்ந்திருந்தேன். “பனித்திரை” - என்ற குறும்படம் திரையிடப்பட்டது. சினிமாவின் மூலம் அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுப்பவர் அல்ல இவரென்பதை புரிந்துகொண்டேன். போலவே குரும்படத்தைப் பற்றிய பாராட்டு உரைகளும் பின்னர் அரங்கேரியது.

சக்ரவர்த்தியின் ஆஸ்தான குருவான இயக்குனர் வசந்த் நடுநாயகனாக அமர்ந்திருந்தார். விழா நாயகன் மருத்துவர் ஸ்ரீதரும் இருந்தார். சிறப்பு விருந்தினர்களாக எழுத்தாளர் எஸ்ரா, குணசித்திர நடிகர் – திரைப்பட வசனகர்த்தா – பேச்சாளர் மற்றும் எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி (இயக்குனர்), தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண் ஆகியோர் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். எல்லோரும் குரும்படத்தைப் பற்றிய தங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டனர். குறிப்பாக பாஸ்கர் சக்தி பேசும்போது, சிறுவயதில் ஆஸ்துமாவால் தான் பட்ட அவதியையும், அதிலிருந்து வெளிவர மலையில் அலையும் கருங்குரங்கின் ரத்தத்தை விஸ்கியில் வடித்தெடுத்துக் குடித்ததையும் பகிர்ந்துகொண்டார். போதாததற்கு கருங்குரங்கின் மாமிசத்தை பதப்படுத்து வேறு சாப்பிட்டிருக்கிறாராம். அசைவப் பிரியன் தான் என்றாலும் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. இதுபோன்ற ரத்தவாடை பத்தியங்கள் தான் ஆஸ்துமாவிற்கு வாழையடி வாழையாக நம்மவர்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டு வருகிறது. புறாவின் ரத்தத்தையும் சிலர் பரிந்துரைப்பர். அதெல்லாம் தேவையில்லை, ஆங்கில மருத்துவத்தின் மூலமே இதனை சரி செய்யலாம் என்பதை பற்றிய விழிப்புணர்வைத் தான் மருத்துவர் ஸ்ரீதர் பல்வேறு வடிவங்களில் ஏற்படுத்தி வருகிறார். ஆஸ்துமாவைப் பற்றி இவர் எழுதிய புத்தகம் ஏற்கனவே விகடன் பிரசுரத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. தொலைகாட்சி விவாத நிகழ்ச்சிகளிலும் பங்குபெற்று பல தகவல்களை ஏற்கனவே பகிர்ந்திருக்கிறார். அதன் அடுத்த கட்ட முயற்சியாகத் தான் இந்தக் குறும்பட வெளியீடு.

ஆஸ்துமாவை ஒழித்துக்கட்ட இவர் ஏன் தன்னை நேந்துவிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்? இதன் பின்னர் ஒரு ருசிகரத் தகவல் இருக்கிறது. உண்மையில் மருத்துவரின் மனதில் வடுவாக பதிந்திருக்கும் இளமைக்கால நினைவுகள் என்று தான் அதனைச் சொல்ல வேண்டும்.

ஸ்ரீதரின் அம்மா & அப்பா இருவருக்கும் ஆஸ்துமா இருந்ததாம். சில சமயம் அவருடைய தாயாருக்கு திடீரென மூச்சிறைப்பு ஏற்படுமாம். ஒருமுறை சமையலறையின் ஜன்னல் கம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு, முகம் கோநியவாறு சிரமப்பட்டு மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருந்தாராம். அதனைக் கண்ட பத்துவயது சிறுவன் ஸ்ரீதர் மிகுந்த துயரம் அடைந்து, ஆஸ்துமாவை இல்லாமல் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டாராம். அந்த காலத்தில் மருத்துவர்கள் பொறுப்புணர்ந்து சேவை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். இக்கட்டான நேரங்களில் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவந்து பிரதிபலன் பார்க்காமல் மருத்துவ சேவை செய்வார்கள். நாம்முடைய சக்திக்கு ஏற்றவாறு கொடுப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு செல்வார்கள். இப்போதைய மருத்துவர்களுக்கு அந்த குணம் இருப்பதில்லை என்ற உண்மைத் தகவலை மருத்துவராக இருந்துகொண்டே பணப பேய்களாகத் திகழும் மருத்துவர்களை இடித்துரைத்தார்.

வறுமையில் இருக்கும் ஆஸ்துமா நோயாளிகளுக்கு மருத்துவர் ஸ்ரீதர் இலவச சிகிச்சை அளிக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏராளமான ஆஸ்துமா விழிப்புணர்வு முகாம்களையும் நடத்திக் கொண்டு வருகிறார். மருத்துவர் ஸ்ரீதர் மருத்துவத்தில் சிறக்கவும், நண்பர் சக்கரவர்த்தி திரைத்துறையில் மின்னவும் வாழ்த்துக்கள். மற்றபடி வேறென்ன சொல்ல முடியும் எந்த எளியவனால்...

மாற்று சினிமா மார்கெடிங்

விளையாடவில்லை, சீரியசாகத் தான் சொல்கிறார் குனித் மோங்கா. “அனுராக் காஷ்யப் ஃபிலிம்ஸ் பிரைவேட் லிட் (A.K.F.P.L)” நிறுவனத்தின் சூத்திரதாரி இவர்.

காதோரம் நரைத்த முடிகளையும், உருவத்தையும் பார்த்தால் வயதானவர் போல் தோன்றும். ஆனால் 28 வயதுதான் ஆகிறது. விநியோகஸ்தர்களையும் தெரியாது. திரையரங்க உரிமையாளர்களுடனும் பழக்கமில்லை. வானுயர்ந்த கட்டிடத்தில் அலுவலகம் இல்லை. மெத்தப் படித்த மேதாவிகள் துணையும் இல்லை. ஒரு லேப்டாப். ஒரு செல்போன். சினஞ்சிறு குடிசையில் அலுவலகம். காபி, டீ குடிக்க வேண்டுமானால் பக்கத்திலேயே கடை. கை தட்டினால் தேநீர் வரும்.

இதுதான் குனித் மோங்கா. இதுதான் இவரது அன்றாட வாழ்க்கை. ஆனால், இவர் தான் மெகா பட்ஜெட் படங்களையும், 50, 60 கோடி ரூபாய் களில்  சம்பளம் வாங்கும் இந்தி நடிகர்களையும் எதிர்த்து லோ பட்ஜெட் படங்களை வெளியிட்டு வருகிறார். மாற்று சினிமாவுக்காக தன் உடல் பொருள் ஆவி என சகலத்தையும் அர்பணித்திருக்கும் அனுராக் காஷ்யபின் படங்களை உலகம் முழுக்கத் திரையிட இவர் ஒருவர் தான் முழு மூச்சாக போராடி வருகிறார்.

முழு நேர பணி அனுராக் காஷ்யபின் நிறுவனத்தில், என்றாலும் காஷ்யபின் அனுமதியுடன் சிக்யா என்டர்டயின்மென்ட் என்ற தயாரிப்பு நிறுவனத்தையும் சொந்தமாக நடத்தி வருகிறார். ‘சைத்தான்’, ‘தட் கேர்ள் இன் யெல்லோ பூட்ஸ்’, ‘கேங்க்ஸ் ஆப் வாசேபூர்’ (2 பாகங்கள்), ‘அய்யா’ ஆகியவை இவரது முயற்சியில் வெளிவந்த படங்கள். தயாரிப்பில் இருப்பவை ‘மைக்கேல்’, ‘பெட்லர்ஸ்’, ‘ஹராம்கோர்’, ‘மான்சூன் சூட்’, ‘லூவ் சுவ் தே சிக்கன் குரானா’, ‘வக்கிர துண்ட மஹாகாய’.

பெரிய பெரிய கார்பரேட் நிறுவனங்களே ஒரு நேரத்தில் ஒன்று அல்லது இரண்டு படங்களை மட்டுமே தயாரிக்கின்றன. அப்படியிருக்க வெரும் கையில் முழம் போட்டபடி இவரால் எப்படி இவ்வளவு படங்களை ஒரே நேரத்தில் உருவாக்க முடிகிறது.

சிம்பிள் தயாரிப்புச் செலவை வெளியில் மக்களிடமிருந்தே வசூலிக்கிறார்கள். அதிகபட்சம் 4 கோடிக்கு மேல் எந்தப் படத்தின் தயாரிப்புச் செலவும் போகக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்கிறார். ஸ்கிரிப்ட் வேலைகள் தொடங்கும் போதே மார்கெட்டிங் செய்ய ஆரம்பிக்கிறார்.

உதாரணமாக ‘பெட்லர்ஸ்’ படத்தின் மொத்தச் செலவு 2 கோடி ரூபாய். கைவசம் இருந்தது 1 கோடி ரூபாய் தான். எஞ்சிய தொகையை பேஸ் புக் மூலமாக நண்பர்களிடமிருந்து திரட்டியிருக்கிறார். ‘மான்சூன் சூட்’ பட ஸ்க்ரிப்டை பிராஸ் நாட்டிலுள்ள தனியார் தொலைக்காட்சிக்கு அனுப்பி, அந்த நாட்டின் சாட்டிலைட் உரிமையை அவர்கள் வாங்கும்படி செய்திருக்கிறார். இதற்காக அந்த தொலைகாட்சி நிறுவனம் கொடுத்த பணத்தில் தான் ‘மான்சூன் சூட்’ படப்பிடிப்பே ஆரம்பமாகியிருக்கிறது.

இதுதான் குனித் மோங்காவின் வழிமுறை. எத்தனை கோடி ரூபாய் செலவாகும்? எவ்வளவு வசூலாகும்? பரஸ்பரம் ஷேர் எவ்வளவு? இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கான பதிலை முதலில் அணுகுபவர்களிடம் இருந்து பெற்று விடுகிறார். அதற்கேற்ப அக்ரிமென்ட் தயாரித்து கையெழுத்து போட்டு கொடுத்து விடுகிறார். பட வெளியீட்டுக்குப் பிறகு சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றி விடுகிறார்.

உலகில் எங்கு திரைப்பட விழா நடந்தாலும் அங்கு சென்று தயாரித்த, தயாரிப்பில் இருக்கும் படங்கள் குறித்து மார்கெட்டிங் செய்கிறார். உடனடியாக யாரும் படங்களை வாங்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. அவர்களது மின்னஞ்சல், செல்போன் எங்களை வாங்கி வந்து அடிக்கடி தொடர்பு கொண்டு, பேசி, மெல்ல மெல்ல தன் பக்கம் ஈர்க்கிறார்.

வெளிநாட்டு ரைட்ஸ், வெளிநாட்டு டிவிடி ரைட்ஸ், அங்கு சேட்டிலைட் ரைட்ஸ் என திட்டமிட்டு நாட்டுக்கு நாடு காய் நகர்த்தி அனுராக் காஷ்யபின் கனவுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார்.

ஸ்டுடியோ சிஸ்டம் எனப்படும் கார்பொரேட் நிறுவனங்களை நம்பாமல் இண்டிபெண்டன்ட் சினிமா என்கிற சுதந்திர சினிமாவுக்காக தனந்தனியாகப் போராடிவரும் குனித் மோங்கா, லோ பட்ஜெட் படங்களாலும் லாபம் சம்பாதிக்க முடியும் என நடைமுறை ரீதியாகக் காண்பித்து வருகிறார். இவரது பாதையில் நாமும் ஏன் செல்லக் கூடாது?

"கே. என். சிவராமன்" - தினகரன் வெள்ளி மலர். 

கனவு மெய்ப்பட வேண்டாம்!

வேலையை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு, ஊர் உலகத்தை சுற்றிக் கொண்டிருந்த சமயம் அது. அதிகாலையில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன். செல்பேசி ஒலிக்கவும் எடுத்துப் பேசினேன். உடன் வேலை செய்த கார்த்தி தான் அழைத்திருந்தான்.

“மாமா... எங்க இருக்க? எப்படி இருக்க?” என்றான்.

“நல்லா இருக்கேண்டா! சொல்லு... இந்த நேரத்துல என்னடா அதிசயமா Phone call? Anything Urgent...?” என்றேன்.

“ச்சே.. ச்சே... ஒன்னும் இல்ல மாமா... நீ நல்லா இருக்கியான்னு சொல்லு?” என்றான்.

“டேய்... நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கவன எழுப்பி கேக்குற கேள்வியாடா இது? உனக்கே நல்லா இருக்கா?” என்றேன்.

“தப்பா நெனக்காத மாமா...?” என்றவனின் குரலில் பயத்தை உணர முடிந்தது.

“டேய் ச்சீ... எதுன்னாலும் சொல்லுடா...பார்த்துக்கலாம்!” என்றேன்.

“மாமா... கரண்ட் போஸ்ட் உன்மேல உழுந்து, நீ சாவுறது போல கனவுகண்டு மெரண்டு போயிட்டேன்! அதான் உன்ன உடனே கூப்பிட்டேன்” என்றான். மனம் விட்டு சிரித்ததில் தூக்கம் கூட கலைந்துவிட்டது.

“சிரிக்காத மாமா...! பார்த்து பத்திரம்” என்றான். அவனைச் சமதானம் செய்துவிட்டு செல்பேசியைத் துண்டித்தேன்.

எல்லோருக்கும் கனவு வரும். தெரிந்த நண்பர்களும், உறவினர்களும் கனவில் வருவார்கள். எனக்கோ – தூக்கத்தில் கனவு காண்பது அரிதிலும் அரிது. நீண்ட நாட்களாக பார்க்காத போது, அக்கா மகன் அகில் மட்டும் எப்பொழுதாவது சொப்பனத்தில் வந்து சேட்டை செய்வான். அவனுடைய குறும்புத் தனத்தைக் காட்டி விட்டு ஓடிவிடுவான்.

மற்றபடி, மிகவும் அரிதாக துர்-சொப்பனங்கள் வந்து நடு இரவில் எழுந்து கொள்வதும் நடக்கும். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு கனவு! என்னுடன் வேலை செய்த, புதிதாகக் கல்யாணமான நண்பர் ஒருவர் சாலை விபத்தில் இறப்பது போல கனவு கண்டேன். மறுநாள் அலுவலகத்தில் நுழைந்தபோது மனமெல்லாம் குழப்பம்.

“ஏன் கிருஷ்ணா டல்லா இருக்கீங்க?” என்றான் ஹேம்நாத்.

அவனிடம் பகிர்ந்த போது “தயவு செஞ்சி வாய மூடுங்க கிருஷ்ணா! வேற யாருகிட்டயும் சொல்லிடாதிங்க?” என்றான். ஏதோ! அந்த நேரம் மன பாரம் குறைந்தது போல இருந்தது. ஆனால், சில மாதங்களிலேயே சொப்பனத்தில் வந்த நண்பர் அகால மரணம் அடைந்தார். சுடுகாட்டில் நண்பருக்கு வாய்க்கரிசி போடும் சமயம், சக மனிதரின் இழப்பையும் மீறி குற்ற உணர்ச்சிதான் மேலோங்கியது.

இரண்டு தினங்களுக்கு முன்பு ஒரு கனவு. உடன் படித்த தோழி ஒருத்தி, பரிட்சயமான கிராமத்தில், நடந்து பழகிய தெருவில் இருப்பது போல கனவில் வந்தாள். தூரத்தில் பார்த்தபோது சாந்தமாக இருந்த முகம், நெருங்கிச் சென்றதும் கோரமாக மாறியது. மன நலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண் போல அவளது நடத்தை இருந்தது.

“ஹே... நீ என்ன பண்றன்னு உனக்குத் தெரியுதா? எல்லோரும் உன்ன தான் பாக்குறாங்க. உனக்குக் கொழந்தைங்க வேற இருக்காங்க! You Please… control yourself” என்கிறேன்.

“அத சொல்ல நீ யாருடா? பைத்தியம்...” என்கிறாள்.

தெருவில் நடந்து போவோர் என்னைத் தான் விநோதமாகப் பார்ப்பது போல தோன்றியது. “ஒ... மை காட்... ஹே... ஹே...” என்று குரலெழுப்பும் சமயம் கால்போன போக்கில் தோழி நடக்கலானாள். அதோடு தூக்கம் கெட்டு எழுந்துவிட்டேன். அந்தத் தோழி இதுவரை நன்றாகத் தான் இருக்கிறாள். இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயும் கூட. அவள் ஏன் பைத்தியமாக என்னுடைய கனவில் தோன்ற வேண்டும்? தூரத்தில் பார்த்தால் சிரித்து விட்டு நகர்ந்துவிடும் அவளிடம் பகிர்ந்துகொள்ள முடியுமா என்ன?

கடவுளே! யதார்த்த வாழ்கையிலேயே எனக்கு கனவுகள் இல்லை. ஆழ்ந்த உறக்கத்திலும் அந்த எழவு தேவையில்லை. ஆகவே, கடைசியாக வந்த எழவையும் பலிக்காமல் செய்யும். என்னுடைய "கனவுகள் மெய்ப்பட வேண்டாம்!"

(சுபம்... மங்களம்...)