ஏக்கத்தின் குரல்

பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் சண்டிகரில் ஒரு நாடகம் நடக்கிறது. ஒத்திகைக்குப் பின் நாடகக்காரி விரதம் இருப்பது போல் தனித்திருக்கிறாள். பிராணாயாமம் அவளை விழித்திருக்கச் செய்கிறது. ரசிகர்களின் பசிக்காக மேடையேறியவள் சபையினரை வணங்குகிறாள். மீண்டும் வணங்குகிறாள். மறுபடியும் மறுபடியும் வணங்குகிறாள். நாட்டியம், கிராமியக் கலை, சிலம்பாட்டம் உள்ளிட்ட சில பாரம்பரிய கலை வடிவங்களின் குரு வணக்கத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, வார்த்தைகளற்ற பாவங்களை உடலசைவில் உண்டாக்கி, அதையே படிமமாகக் கொண்டு – ஒரு பெண் தனக்குள் இருக்கும் அக்னியை (சக்தியை) வெளிக்கொணர்வதாக மேடையில் நாடகம் அரங்கேறுகிறது. கூத்துப்பட்டறையில் தன்னை புடம் போட்டுக்கொண்ட கலைராணியின் ‘பெண்’ என்ற இந்நாடகம் ரசிகர்கள் மத்தியில் பலத்த வரவேற்பைப் பெறுகிறது.

அரங்கின் மூலையில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக உட்கார்ந்திருந்த, கோவாவைச் சோந்த ஹாட்மேன் டிசூசா என்ற நாடக இயக்குநர் கலைராணியின் திறமையால் கவரப்பட்டு தன்னுடன் ஒரு நாடகம் செய்ய அழைக்கிறார். அதற்காக உகாண்டா கவிஞர் Okot p’Bitek’ எழுதிய ‘Song of Lowino’ என்ற கவிதையை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். கணவனை இழந்த பழங்குடிப் பெண் ஒருத்தி தன் மணவாழ்க்கையில் அனுபவிக்க நேர்ந்த ஒடுக்குமுறை அவஸ்தைகளையே இக்கவிதை பேசுகிறது. ஜாஸ் இசையின் பின்னணியில் ஆங்கிலத்தில் போடப்பட்ட இந்நாடகம் பின்னர் மு. நடேஷ் என்பவரால் தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு, இந்திய வாத்தியக் கருவிகளின் இசைப் பின்னணியில், 1994 ம் ஆண்டிலிருந்து பல மேடைகளில் அரங்கேற்றப்பட்டிருக்கிறது. கூத்துப்பட்டறை நவராத்திரி விழாவிற்காக நீண்டநாள் கழித்து மீண்டுமொரு முறை கடந்த வியாழனன்று அரங்கேற்றப்பட்டது.

செம்மண் விளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் கொலுவில் வைக்கப்பட்ட பொம்மைகள் பிரகாசிக்கின்றன. பொம்மையின் பல வண்ணத் திட்டுக்கள் இருண்ட அரங்கில் தெறிக்கின்றன. அமைதியை குலைக்கும் வகையில் பறையொலி முழக்கம் அதிர்வை உண்டாக்குகிறது. பறையொலி தேய்ந்து பூனையின் கத்தல் லேசாக ஒலிக்கிறது. விம்மிக்கொண்டே தன்னுடைய கணவன் இறந்ததாக நினைத்து அழத் தொடங்குகிறாள் பழங்குடிப் பெண் லெவினோ. ஆப்ரிக்க தொல்குடி அச்சோலி மரபில் வாழும் இவளுக்கும், மேற்கத்திய மோகத்தில் திளைக்கும் தன் கணவன் ஒகோல் என்பவனுக்குமான முரண் எண்ணங்களே நாடகத்தின் அடிநாதம். கலாசாரத்தையும், சகமனித உணர்வுகளையும் மதிக்கத் தெரியாத தன்னுடைய கணவன் இறந்ததாக நினைத்து அழுகிறாள்.

ஒகோல் இறந்தான். ஊர் தலைவனின் மகன், எருதின் மைந்தன், அளவில்லாத வன்முறைகளால் கொல்லப்பட்டான். ஓர் அசைவில்லாத குட்டை போல பிணமாகக் கிடக்கிறான்’ என்ற ஒப்பாரியுடன் பிதற்றலை ஆரம்பிக்கிறாள். சொந்த கலாசாரத்தை மறந்து மேற்கத்திய மோகத்தில் வாழும் அவனைச் சாடுகிறாள். பாழடைந்த கட்டடத்தில் விட்டுவிட்டுப் போன பயன்படுத்த முடியாத பொருளைப் போலவும், காட்டு விலங்கினைப் போலவும் தன்னை பாவித்த கணவனை கொச்சையான அசைவுகளின் மூலம் நையாண்டி செய்கிறாள். தன்னுடைய முன்னோர்களின் மரபுசார் கலாசாரத்தை அன்றாட வாழ்வில் பின்பற்றியதை நினைத்து கர்வமும் கொள்கிறாள். தன்னுடைய இயலாமையை நினைத்து கொலுவிற்கு மத்தியில் நின்று லெவினோ மூர்க்கமாக அழுகிறாள். சாம்பலை எடுத்துத் தூவிக்கொண்டே ருத்ரதாண்டவம் ஆடுகிறாள். அப்பொழுது பழைய நினைவுகளின் பொருட்டு தலையிலும், பாசத்தின் வெளிப்பாடாக மார்பிலும், விரக வேதனையில் பெண்ணுறுப்பிலும் அடித்துக்கொண்டு அழுகிறாள்.

நவீன உலகுடன் தொடர்பற்று வாழும் லெவினோவை முற்றிலும் வெறுக்கிறான் ஒகோல். அவனுடைய நெருக்கத்தையும், அந்தரங்க உணர்வுகளை நேசமுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவும் லெவினோ விரும்புகிறாள். அது முடியாமல் போகவே தனிமையில் பேசிக்கொள்கிறாள். உலகத்தின் ஆண்கள் தங்களை நேசிக்கும் பெண்களின் உணர்வுகளை ஆற்றுப்படுத்துவதே இல்லை. அதற்கு பெரும்பாலான ஆண்கள் முயல்வதுகூட இல்லை. உலகமெல்லாம் இந்த முரண் பொருந்திப் போவதால் காலனியாதிக்க கலாசார நகலெடுப்பின் குறியீடாகவே ஓகோலை கருத வேண்டியிருக்கிறது. தேவையான இடத்தில் பறவைகளின் சப்தங்களையும், விலங்குகளின் கேவல்களையும் கச்சிதமாகப் பயன்படுத்தி நாடகத்தின் உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டை வேறு தளத்திற்கு நகர்த்திச் செல்கிறார் கலைராணி.

சூரியனின் மறைவிற்காக காத்திருக்கிறாள் லெவினோ. “அவன் வருவானா? அடுத்து சாவதற்குமுன் இதே இடத்திற்கு நேரத்தில் வந்து சேர்வானா?” என்று தனிமையில் ஏங்குகிறாள். ‘பிறப்புறுப்பை பித்தநீர் எரிக்கிறது. அவயங்கள் காற்றில் அலைக்கழிக்கப் படும் அதே நேரத்தில் அவர்களது கொட்டைகள் வகுப்பறையில் நசுக்கப்பட்டன, பெரிய பக்கங்களுக்கு இடையே’ என்று, ஏட்டுப்படிப்பின் மேற்கத்திய மோகத்தில் தறிகெட்டுத் திரியும் அறிவுஜீவி ஆண்களை விரையடிக்கப்பட்ட வண்டி மாடுகளாகச் சித்தரிக்கிறாள். சிலர் கோவில் மாடுகளாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் உண்மையே. மேற்கின் சூரியன் சீக்கிரமே அஸ்தமிக்கும். அவளுடைய கணவன் ஒகோலும் வந்து சேர்வான். இரவின் முடிவில் உதயமாகும் விடிகாலைச் சூரியனை பூனை விழுங்கி சப்தமிடும் அதே வேலையில் லெவினோவின் குரல் மீண்டும் ஒலிக்கத் துவங்கும்.

சாங் ஆஃப் லெவினோ–வைத் தொடர்ந்து நந்திகிராமில் 1993ம் ஆண்டு முதன்முறையாக பரிசோதனை முயற்சியில் அரங்கேற்றப்பட்ட கலைராணியின் மற்றொரு நாடகமான ‘வருகலாமோ அய்யா…’ நிகழ்த்தப்பட்டது.
ஓர் ஊர்வலத்தில் தேரானது நகரும்பொழுது நாதஸ்வரத்தில் மல்லாரி ராகம் வாசிப்பார்கள். அதற்குமுன் பறை மேளம் கொட்டப்பட வேண்டுமென்பது ஐதீகம். அப்பொழுதுதான் தேர் புறப்படும். இதனை நா.முத்துசாமி தான் எழுதிய ‘England’ என்ற நாடகத்தில் பயன்படுத்தி இருப்பார்.

‘மல்லாரியில் நகராத தேருக்கு
பறை கொட்டும் வேண்டும்’

இதனை ஆரம்ப வரிகளாக வைத்து, நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனையின் பல்லவி மற்றும் அனுபல்லவியைத் தவிர்த்துவிட்டு சரணத்தை மட்டுமே முழுவதுமாக எடுத்துக்கொண்டு, நா.முத்துசாமியின் வரிகளுக்கு அடுத்து வருமாறு அமைந்த கலைராணியின் தனிநடிப்பு பல பரிசோதனை முயற்சிகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. பக்தியை லட்சியமாகக் கொண்ட நந்தனார் தில்லை நடராஜனை தரிசிக்க பேராவல் கொள்ளும் பகுதிகளை பரதத்தின் அபிநய சாயலிலும், ஒடுக்கப்படும் பெண்களின் குரலாக வெளிப்படும் கலைராணியின் உள்ளார்த்த சுயபரிசோதனைப் பகுதிகளை நவீனத்தின் சாயலிலும் அமைத்து திறம்படச் செய்திருந்தார். ஓர் ஆணின் குரலில் நந்தனாராகவும், அதேவேளையில் ஒடுக்கப்படும் பெண்களின் குரலாகவும் ஒலிப்பதால் இருபாலினரையும் அடையாளப்படுத்தும் விதமாக உடையலங்காரத்தில் கவனம் செலுத்தியிருந்தார்.

கோபலகிருஷ்ண பாரதியார் தான் இயற்றிய நந்தனார் சரித்திர பாடல்களில் தில்லை நடராஜனின் அருங்குணத்தையும், நந்தனாரது எளிமையான திட பக்தியையும் புகழ்ந்துப் பாடியுள்ளார். நந்தன் தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்தவர் என்பதால் கோவிலுக்குள் நுழைய தடைவிதிக்கிறார்கள். எனவே சந்நிதிக்குள் நுழைந்து மூலவரை தரிசிக்க முடியாமல் தவிக்கிறார்.

திட பக்தியால் ஈசனின் மனம் குளிர்ந்து, நந்தனின் கனவில் தோன்றி “நான் உன்னைப் பொன்னம்பலத்திற்கு வரச்செய்து தரிசனம் தருகிறேன்” என்று உறுதிமொழி கொடுக்கிறார். நந்தனுக்கு சந்தேகம் வலுக்கிறது. “இவ்வளவு நாள் தன்னை கீழ் சாதியன் என்று கோவிலுக்குள் நுழையவிடாத சமூகம் இதற்கு எப்படி சம்மதிப்பார்கள்?” என்ற பயம் அவருக்கு ஏற்படுகிறது. தன்னுடைய கனவு நிறைவேறாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது.
எனவே ‘உன் அருகில் நான் வருகலாமோ ஐயா’ என்று சிவனை நோக்கி கசிந்துருகிப் பாடுகிறார். புண்ணியம் செய்யாததால் இந்தப் பூவுலகில் கீழ்சாதியில் பிறந்து, சந்நிதிக்கு வெளியே நின்று உன் தரிசனம் கிடைக்காமல் தவிக்கிறேன்’ என்று ஏங்குகிறார்.

“பூமியில் புலையனாய்ப் பிறந்தேனே
புண்ணியம் செய்யாமல் இருந்தேனே
சாமி உன் சந்நிதி வந்தேனே
பவசாகரம் தன்னையும் கடந்தேனே
கரை கடந்தேனே
சரணம் அடைந்தேனே
தில்லை வரதா பரிதாபமும் பாவமும் தீரவே (வருகலாமோ ஐயா…)”

நந்தனார் தில்லை அம்பல நடராஜனை வெளியில் தேடுகிறார். சிவம்தான் அவருக்கு லட்சியம். ஆருத்ரா நன்னாளில் நடராஜரை நேரில் தரிசித்து அவருடன் இரண்டறக் கலக்க வேண்டும் என்பதே அவருடைய குறிக்கோள். ஆகவே பக்தி வழியில் மென்மையாக வெளிப்படுகிறார். நந்தனார் சிவத்தில் கலந்தபோது கலைராணி ரசிகர்களுடன் கலந்ததை நான் உணர்ந்தேன். ஒரு நடிகையாகவும் ஒரு ரசிகனாகவும் இது ஓர் உச்சம். கலையே தெய்வம் என்ற அகம் வெளிப்படும் தருணம். சாமானியர்களின் லட்சியம் இருப்பைச் சார்ந்தது. இருப்பின் தேவைகளைச் சார்ந்தது. வாழ்வின் இருப்பில் கோவம் வெறுப்பு, காதல், தோழமை என்று எல்லாமே கலந்திருக்கும். அதற்கேற்பவே நம் குரல் அமையும்.
இரண்டு வெவ்வேறு முரண் தன்மைக்கேற்ப குரலையும், உடல் மொழியையும் சரியாக வெளிக்கொணர்வது மிகக் கடினமான செயல். கலைராணிக்கு அது சர்வ சாதாரணமாக வாய்க்கிறது.

இயக்கி நடித்தவர்: நடிகை கலைராணி
அரங்க ஒளியமைப்பு: ஆவணப்பட இயக்குனர் R.V.ரமணி
இசை: கருணா பிரசாத், மணிகண்டன், சரத் மற்றும் பரத்
அரங்க வடிவமைப்பு: கலைச் செல்வன்.
பின்னரங்க உதவி: பிரபு.

பயன்பட்ட தளங்கள்:
1. http://www.youtube.com/watch?v=mrvk-aFVjUw
2. http://kalairaani.weebly.com

(நன்றி - தமிழ் பேப்பர் - இணைய இதழ்)

டி எம் கிருஷ்ணா – கேணி சந்திப்பு

சங்ககாலம் முதல் சமகாலம் வரை இசையானது பல்வேறு வடிவங்களில் கொண்டாடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு இசை வடிவமும் அதனதன் சிறப்பியல்புகளால் மெச்சப்படுகிறது. “கருவி இசை, வெஸ்டர்ன் மியூசிக், கர்னாடக இசை, ஹிந்துஸ்தானி, தமிழிசை, சூஃபி இசை, ஜென் இசை, கிராமிய இசை, கஸல், திரையிசை” என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அதில் தென்னிந்திய இசை வடிவங்களில் ஒன்றான கர்னாடக சங்கீதத்திற்கு தனித்துவமான இடமுண்டு. மரபின் வடிவ நேர்த்தியாலும் (Structure), புத்தாக்கம் (Innovative) மற்றும் தனித்துவக் கற்பனையாலும்(Creative) சிறந்து விளங்கும் இசைக் கலைஞர்கள் கால இடைவெளியில் தோன்றிய வண்ணமே இருக்கிறார்கள்.

எந்த ஒரு கலைஞனுமே தான் சார்ந்த துறையைப் பற்றி பேசும்பொழுது மயக்க நிலைக்கு செல்வது வழக்கம். தன்னுடைய கலைதான் “ஆகச் சிறந்த கலை” என்பதை நிறுவுவதிலேயே குறியாக இருப்பார். நடுநிலையோடு மரபையும், வரலாற்றையும் அணுகக் கூடியவர்கள் மிகக் குறைவு. அதை பொதுவில் பேசக்கூடியவர்கள் அதனினும் குறைவு. அப்படி விரல்விட்டு எண்ணப் பட வேண்டிய அரிய நபர்களுள் கர்நாடக இசைக்கலைஞர் டி.எம்.கிருஷ்ணா தவிர்க்க முடியாத ஆளுமை.

ஜூலை மாதம் நடைபெற்ற கேணி சந்திப்பில் பங்கேற்று “கர்னாடக இசை - ஓர் அறிமுகம்” என்ற தலைப்பில் சிறப்பாக உரையாற்றினார். “தேர்ந்தவர்கள் இருப்பின் இடையிடையே பகிர்ந்துகொள்ளலாம். தவறுகள் இருந்தால் உடனே திருத்தலாம். இந்த சந்திப்பு முழுவதும் கலந்துரையாடல் தன்மையில் அமைவதையே நானும் விரும்புகிறேன். முதலில் கர்னாடக இசையைப் பற்றிய வரலாற்றையும், இப்போதிருக்கும் நிலையையும் பார்க்கலாம்” என்று ஆரம்பித்தார்.

பொதுவாகவே நம்முடைய கலைப் படைப்பு எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும், ‘நாடகம், இலக்கியம், இசை’ என்று எதுவாக இருந்தாலும் 2000 வருடப் பழமை வாய்ந்தது என பெருமை பேசுவோம். அதில் நமக்கு திமிரும் இருக்கிறது. உண்மையில் ஆராய்ந்து பார்த்தால், இன்றைக்கு ‘கர்னாடக இசை’ என்று நாம் சொல்லிக்கொள்ளும் வடிவம் 2000 வருடப் பழமையானது இல்லை. வரலாற்று நோக்கில் ஆராய்ந்து - கி.மு இரண்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பார்க்கும் பொழுது இரண்டு விதமான ஆதாரங்கள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அவை பரத முனியால் எழுதப்பட்ட ‘நாட்டிய சாஸ்திரா’ என்ற சம்ஸ்கிருத ஆக்கமும், தமிழில் இளங்கோவடிகளால் எழுதப்பட்ட ‘சிலப்பதிகார’மும் தான். சங்கீதத்திற்கான முழுமையான நூலாக சிலப்பதிகாரத்தைக் கருத முடியாது என்றாலும் அதில் சங்கீதமும் இருக்கிறது. இங்குமங்கும் சிதறிக்கிடந்த சங்கீத ஆதாரங்களை கி.பி பத்தாம் நூற்றாண்டில் ஒன்றாக திரட்டி ஒரு வடிவம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இப்போதுள்ள கர்னாடக இசை வடிவத்துடன் அவற்றை ஒப்பீடு செய்தால் அதிக ஒற்றுமை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை

இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட இசை வடிவங்கள் அப்போதே இருந்திருக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை. கி.பி எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பார்க்கப்போனால் தமிழிசை என்றும், சம்ஸ்கிருத இசையென்றும் செவ்வியல் இசையை பிரிக்க முடியாது. மத்திய பிரதேசம், கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா போன்ற வட இந்தியப் பகுதிகளின் பாரம்பரிய இசையில் தமிழ் நாட்டின் பாரம்பரிய இசை ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே சங்கமிக்க ஆரம்பித்துள்ளது. எவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பார்த்தாலும் இப்போதுள்ள இசைவடிவத்தின் துவக்கம் 11-ஆம் நூற்றாண்டாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதற்கு மேல் பழமை கொண்டாடுவது நியாயமே இல்லை. அதன்பிறகும் இசையானது புத்தாக்கம் பெற சமூகத் தொடர்பே (Social Interaction) காரணமாக இருந்திருக்கிறது.

ஏற்கனவே இருந்த தமிழக இசையும், விஜய நகர ஆட்சியும் இசை வளர்ச்சிக்கு இரண்டு முக்கிய காரணிகளாக இருந்திருக்கின்றன. அரசாண்ட மன்னர்களின் பங்களிப்பும் மிக முக்கியமானது. கர்நாடகம், ஆந்திரத்திலிருந்து இசை வித்வான்கள் வந்து கலந்துரையாடும் இடமாக தஞ்சாவூர் இருந்திருக்கிறது. ஆகவே அவர்களுடைய இசைநுட்பம் நமக்கும், நம்முடைய சிறப்பை அவர்களும் பரிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு தாராளமாகவே அமைந்திருக்கிறது. இதற்கான ஆவணங்கள் கூட நம்மிடம் இருக்கிறது.

விசேஷமாக கவனித்து ரசிக்கக் கூடிய, தஞ்சாவூர் பாணியில் வாசிக்கப்படும் மிருதங்கம், மராட்டியர்களின் ‘மிருதங்’ என்ற பாணியில் இருந்து வந்ததுதான். புதுக்கோட்டை மிருதங்க வாசிப்பு முறை தவிலிலிருந்து வந்திருக்கிறது. இதில் ரசிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவெனில் மொழியாலும், கலாசாரத்தாலும் வேறுபட்டிருந்தாலும் இசையால் அனைவரும் சங்கமித்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான். ‘Fusion’ என்பதே இன்றுதான் வந்ததுபோல மிகைபடுத்திப் பேசிக்கொள்கிறோம். வரலாற்றைக் கூர்ந்து நோக்கினாலே மரபில் கலப்பிசை இருப்பது தெரிகிறது.

“கலையோ, பழக்கமோ, மொழியோ” - எதுவாக இருந்தாலும், அது அவ்வளவு இயற்கையாக ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கு சென்று, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்துடன் சங்கமித்து, அவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியாதபடி மாறி இருக்கிறது. மிருதங்கத்தைக் கேட்கும்போது நம்முடைய இசையென்றுதானே சொல்லிக் கொள்கிறோம். எனவே 13-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே கலப்பிசை நடந்திருக்கிறது. அதிலிருந்து 18-ஆம் நூற்றாண்டு வரையுள்ள இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் இப்போதுள்ள இசைக்கான வடிவமே கிடைத்திருக்கிறது. அதற்கு முன்னாலும் முத்துத் தாண்டவர், அருணாசல கவிராயர் போன்ற நிறைய ஆளுமைகள் இசையை வளர்த்திருக்கிறார்கள். அருணாசல கவிராயர் இசையமைத்தாரா என்பது தெரியவில்லை என்றாலும் பாடல் வரிகளை அவர் எழுதியிருக்கிறார்.

கர்னாடக இசையென்று வரும்பொழுது “தியாகராஜர், முத்துசுவாமி தீட்சிதர், ஸ்யாமா சாஸ்திரி” ஆகிய மூன்று பேரை மட்டும்தான் இன்றைக்கு பெரும்பாலும் பேசுகிறோம். மூன்று பேருமே ஒரே காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த மேதைகள். “ஏன் இவர்களைப் பற்றி மட்டும் பேசுகிறோம்?” என்பது முக்கியமான கேள்வி. ஏனெனில் இவர்களுடைய இசைப் பங்களிப்பு வியக்கும்படியானது. அவர்களுடைய கீர்த்தனையைக் கேட்டு இன்புறும் ஒருவருக்கு அனைத்து உணர்வுகளையும் கடத்திவிடுகிறார்கள். ராகத்திற்கும் தாளத்திற்கும் வடிவம் கொடுத்தது அவர்கள்தான். அந்த மேதைகள்தான் இப்போதிருக்கும் கலைஞர்களுக்கு சோறு போடுகிறார்கள். அதுதான் நிஜம். அவர்களுடைய இசைக்கோர்ப்புகள் இல்லையெனில் எங்களுக்குக் கச்சேரியே நடக்காது. அதனால் இப்போதிருக்கும் வடிவம் அவர்களால் வந்தது எனலாம். மேற்கத்திய இசையென்று வரும்பொழுது ‘மொசார்ட், பீதொவன், ஃபாக்’ ஆகியோரைப் பற்றி பேசுவார்கள்.

மும்மூர்த்திகள் மூவரும் பதினேழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர்கள். 1747-ல் தியாகராஜர் தஞ்சாவூர் செல்கிறார். தஞ்சாவூரை ஆண்ட மராட்டியர்கள் காலத்தை கர்நாடக இசையின் பொற்காலம் எனலாம். அந்த அளவிற்கு இசைக்காக செய்திருக்கிறார்கள். மற்ற எல்லா இசையைக் காட்டிலும் “கர்னாடக சங்கீதத்திற்கு என்ன சிறப்பு?” என்ற கேள்வி எழலாம். எளிமையாக சொல்ல வேண்டுமெனில் ஹிந்துஸ்தானி, வெஸ்டர்ன் என்று எந்த இசையாக இருந்தாலும் ‘பாடல், கற்பனை’ என இரண்டு வடிவங்கள் இருக்கிறது.

குருவிடம் சில பாடல்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். அதாவது ஏற்கனவே இசையமைத்த பாட்டுக்களைக் கற்றுக் கொண்டு அப்படியே திரும்பிப் பாடுவது ஒரு முறை. இரண்டாவதாக அதில் நம்முடைய சொந்தக் கற்பனையை இடறாமல் பயன்படுத்திப் பாடுவது. மற்ற மரபிசைகளை எடுத்துக் கொண்டால் ஏதேனும் ஒன்று அதிகமாக இருக்கும். ஒன்று எடுப்பாக இருந்தால் மற்றொன்று குறைச்சலாக இருக்கும். கர்னாடக இசையின் பெரிய சிறப்பே இரண்டும் சரிவிகிதத்தில் இருக்கும் என்பதுதான். நிறைய கம்போஸ் செய்து பழகினால் தான் கற்பனை வரும். கற்பனையாக இருப்பதால் தான் கம்போசிஷன் வருகிறது. மரபில் வந்த ஒழுங்கு வடிவத்திற்கு ஒரு மரியாதை இருப்பது போலவே இசைக் கலைஞர்களின் சொந்தக் கற்பனைக்கும் ஒரு மரியாதை இருக்கிறது. இவை இரண்டிற்கும் சரியான மதிப்பு கர்னாடக இசை வடிவத்தில் இருப்பதாக எனக்குப் படுகிறது.

தாளம் மற்றும் ராகம் சார்ந்து இந்த சந்திப்பில் பேசப் போவதே இல்லை. யாரேனும் அதைப்பற்றி கேள்வி கேட்டால் பிறகு பேசலாம். இன்றைக்கு நாம் பாடும் கச்சேரி முறையும் அரதப் பழசானது இல்லை. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிகளில்தான் அரங்கிசை வடிவமே (Music Academy & Sabha Form) நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. முதலில் ‘கச்சேரி’ என்பது சங்கீதத்திற்கான வார்த்தையே கிடையாது. இசைக்கும் அந்த வார்த்தைக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. நீதி மன்றத்திலிருந்து வந்ததுதான் ‘கச்சேரி’ என்ற வார்த்தை. “கோர்ட் கச்சேரி” என்று பழக்கத்தில் பேசியதை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தேசிய இயக்கமும் (National Movement) சுதந்திரப் போராட்டமும் வலிமையாக இருந்தன. நாட்டின் மீதான மரியாதையும், கலாச்சாரத்தின் மீதான மரியாதையும் கூட நிறையவே இருந்தது. அந்த காலத்தில் மேற்கத்திய இசைக்கு மேடை, நாற்காலிகள், அமர்ந்து ரசிக்கும் மக்கள் என்று கனகச்சிதமாக (Formal) இருந்திருக்கும். நம்முடையதை அப்படிச் சொல்ல முடியாது. வாழ்க்கை முறையுடன் கலைகளும் சேர்ந்தே இருக்கும் (Informal Presentation). நாட்டுப்புறக் கலைகளை அப்படிச் சொல்லலாம்.

கர்னாடக இசையும் பரத நாட்டியம் போலவே அரங்கேறியிருக்கிறது. பரதத்திற்கு ‘சதிர்’ என்று பெயர். சதிராட்டமாக இருக்கட்டும், பாட்டுக் கச்சேரியாக இருக்கட்டும் எல்லாமே வாழ்வுடன் ஒன்றியதாக இருக்கும். இவையனைத்தும் பெரும்பாலும் கோவிலில்தான் நடக்கும். கச்சேரியை மூன்று மணிநேரம் கேட்பார்கள். ராஜாவோ அல்லது ஜமீந்தாரோ நடத்துவார். வாழ்க்கைக்கு ஒன்றியவாறு கலையும் அரங்கேறியபடி இருக்கும். இன்றைக்குக்கூட கச்சேரி நடந்துகொண்டிருக்கும் போது சிலர் இடையிடையே பேசுவார்கள். “அவர்கள் ஏன் பேசுகிறார்கள்?” என்று நினைப்போம். நம்முடைய சமூக வழக்கமே அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது. “சார்… இந்தப் பாட்டுப் பாடுங்களேன்” என்று இப்பொழுதுகூட சபாக்களில் திடீரெனக் குரல் கொடுப்பார்கள். மேற்கத்திய நாடுகளில் இதையெல்லாம் பார்க்கவே முடியாது.

“மேற்கத்தியர்கள் மட்டும்தான் எலுமிச்சை வெளிச்சத்தில் கச்சேரி செய்வீர்களா? எங்களாலும் செய்துகாட்ட முடியும்” என்று நம்மவர்கள் ஆரம்பித்திருக்கலாம் என்பது என்னுடைய நம்பிக்கை. அதற்காக உருவானதுதான் சபா. இங்கு சபாவின் வேலையே கலாசார கலைகளை அழகுடன் வழங்குவது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலங்களில் இது வந்திருக்கலாம்.

முன்பே சொன்னது போல இரண்டரை மணிநேர கச்சேரியை ஒரு கலைஞர் நடத்துகிறார் என்றால், அவருடைய கற்பனையும், மரபு வடிவமும் அதில் இருக்கும். பக்க வாத்தியம் என்று பார்த்தால் மிருதங்கம், கஞ்சிரா, தம்புரா இவையெல்லாம் இருக்கும். கால்பந்து மற்றும் கிரிக்கெட் விளையாடுவதற்கு எப்படி மைதானம் தேவைப்படுகிறதோ, அதேபோல கச்சேரி செய்வதற்கு ஒரு களம் வேண்டும். அதைத்தான் தம்புரா செய்கிறது. மற்றபடி வயலின் மிக முக்கியமான கம்பிக்கருவி. வயலின் இந்திய செவ்வியல் இசைக்கு வந்ததே பெரிய கதை. முத்துசாமி தீட்சிதரின் சகோதரர் பாலுசாமி தீட்சிதர் மணலியில் இருந்திருக்கிறார். மணலியில் பிரிட்டிஷ் ஆர்மியின் மியூசிக் பேண்ட் இருந்திருக்கிறது. அதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென இவருக்கு ஆசை ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆர்வத்துடன் கற்றுக்கொண்டு, தனது மாணவர்களுக்கும் சொல்லிக் கொடுத்து, பிறகுதான் நம்மிசைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறார். அவர் வடிவமைத்த வயலின் வேறு மாதிரியானது. இப்பொழுது கச்சேரிகளில் வாசிக்கும் கருவி எல்லாமே ஐரோப்பிய வயலின்தான். இதைக் கலப்பிசை இல்லையென்றால் வேறெந்த இசையை அப்படிச் சொல்வது. இன்றைக்கு வயலின் இல்லாத கச்சேரியை இசைக் கலைஞர்களால் யோசிக்கவே முடியாது.

கச்சேரியின் வடிவம் என்று வரும்பொழுது கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் பெரிதாக ஒன்றும் மாறிவிடவில்லை. அதைப்பற்றிய கேள்விகள் எனக்கும் இருக்கிறது. மாற்றுவதற்கான முயற்சியை செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

பொதுவாக பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு, அதன் ஒரு வரியை கற்பனைக் கலந்து பாடுவோம். இல்லையேல் ஸ்வரத்தை வைத்துக் கொண்டு மெருகேற்றுவோம். ஆலாபனை செய்தல், ஸ்வர ஆலாபனை, பக்க வாத்தியம், துக்கடா என்று நிறைவு செய்வோம். துக்கடா பாடி கச்சேரியை நிறைவு செய்வதை அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார்தான் வடிவமைத்துக் கொடுத்தார் என்று எல்லோரும் நம்புகிறார்கள்.

மொழி சார்ந்த விவாதம் கர்னாடக சங்கீதத்தில் தொடர்ச்சியாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. முக்கியமாக பாடப்படும் மொழிகள் தெலுங்கு மற்றும் சமஸ்கிருதம் மட்டுமே. அதன் பிறகு தமிழ் வருகிறது. சிலர் கன்னடமும் பாடுகிறார்கள் என்றாலும் தமிழ் அளவிற்குப் பாடப்படுவதில்லை. மலையாளத்தில் சில பாடல்கள் இருந்தாலும் யாரும் விருப்பத்துடன் பாடுவதில்லை. நாயக்கர் மற்றும் மராட்டியர்கள் காலத்தில் தெலுங்கும் சமஸ்கிருதமும் பரவலாக வழக்கத்தில் இருந்ததால் அந்த மொழிகள் ஆதிக்கத்துடன் இருந்திருக்கின்றன. எனவே பாடுமொழியாக அரசாண்டவர்களின் வழக்கு மொழியே இருந்திருக்கிறது. இது “சரியா? தவறா?” என்ற முடிவிற்கு வருவதைவிட, உண்மையை உங்கள் முன் வைக்க விரும்புகிறேன். அதே காலகட்டத்தில் மும்மூர்த்திகள் வாழ்ந்ததால் அவர்களும் இந்த மொழியிலேயே பாட நேர்ந்திருக்கிறது. 1920 களில் தமிழ் இயக்கம் (Tamil Moment) ஆரம்பித்து இன்று வரை நிறைய தமிழ் பாடல்கள் கச்சேரிகளில் பாடப்படுகிறது. சென்ற நூற்றாண்டில் பாபநாசம் சிவன் இதை ஆரம்பித்து வைத்து பெரும் பங்காற்றி இருக்கிறார். அதேபோல கோபாலகிருஷ்ண பாரதியின் பங்களிப்பும் பிரமிக்கத்தக்கது.

புரந்தரதாசர்தான் கர்நாடக இசைக்கு “ச ரி க ம ப த நி ச” என்ற சரளி வரிசையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார் என்று எல்லோரும் நம்பிக்கையுடன் சொல்கிறார்கள். புத்தகத்திலும் இதையே எழுதி இருப்பார்கள். இதில் நம்பகத்தன்மை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் வரலாற்று ஆவணங்களிலும், இதர குறிப்புகளிலும் இதற்கான ஆதாரங்கள் எங்குமே இல்லை. மேலதிகமாக நம்புவதும் நம்பாததும் அவரவர் விருப்பம் சார்ந்தது. புரந்தரதாசரின் மெட்டுக்கள் தொலைந்துவிட்டதால் அவருடைய பாடல்கள் எதுவும் கச்சேரியில் வரவில்லை. எனவே அவருடைய பாடல்களுக்கு யார் வேண்டுமானாலும் மெட்டுப் போடலாம். பாரதியின் பாடல்களுக்கு மெட்டமைப்பதைப் போல என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். மாணவர் பரம்பரை இருந்ததால் தியாகராஜரின் மெட்டுக்கள் அப்படியே நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன.

அடுத்ததாக, எதைப் பற்றி பாடுகிறோம் என்பதையும் பார்க்க வேண்டும். அதைப் பற்றிய விவாதங்களை நேர்மையுடன் முன்னெடுக்க வேண்டும் என்பதும் என்னுடைய எண்ணம். தென்னிந்தியாவில், 14-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே பக்தியை பரப்புவதற்கு இசையைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறோம். அதனால் பாடலின் உள்ளடக்கம் (Content) 99% பக்தி சார்ந்ததாகவும் இந்து மதத்தை சார்ந்ததாகவும் இருக்கிறது. இந்த கால கட்டத்திற்கு முன் வாழ்ந்த ஷேத்ரக்ஞையா முற்றிலும் மாறுபட்ட பாடல் வரிகளை எழுதியிருக்கிறார். அவையாவும் காதல் மற்றும் காமம் சார்ந்து இருக்கிறது. பொதுவில் பேசமுடியாத காமரசம் சொட்டும் வரிகளைப் பயன்படுத்தி அருமையான இசையை கொடுத்திருக்கிறார்.

வேறெந்த கலையை எடுத்துக் கொண்டாலும் சமூக மாற்றத்திற்கு ஏற்ப பயணித்திருக்கிறது. எழுத்தோ கவிதையோ - அதன் உள்ளடக்கம் காலத்திற்கு ஏற்ப மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. கர்னாடக சங்கீதத்தில் மட்டும் அதுபோன்ற மாற்றங்கள் எதுவும் ஏற்படவே இல்லை. இன்றளவும் “இராமா கிருஷ்ணா கோவிந்தா” என்றுதான் பாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். இது சரியா? தவறா? என்று விவாதிக்க விரும்பவில்லை. சமகால இதர விஷயங்களை ஏன் பாடக்கூடாது என்றுதான் கேட்கிறேன். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஹிந்து ஃபெஸ்ட் (The Hindu Fest) விழாவில் நடந்த சம்பவத்துடன் உரையை நிறைவு செய்யலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

அந்த விழாவில் ஒரு கலந்துரையாடல் ஏற்பாடாகியிருந்தது. கேள்வி கேட்க என்னை அழைத்திருந்தார்கள். அதற்கு முன் சந்தூர் இசைக் கலைஞர் சிவக்குமார் சர்மா தான்சேன் பற்றிய கதையைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அக்பர் சபையிலிருந்த ஆஸ்தான ஹிந்துஸ்தானி கலைஞரைப் பற்றிய கதை. தான்சேனின் இனிமையான பாடலில் மயங்கிய அக்பர், அவரின் குருவைப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறார்.

“அரசர்களுக்காக எனது குரு என்றுமே பாடுவதில்லை. அவரின் பாடலைக் கேட்க வேண்டுமெனில் எளிய மனிதராக மாறு வேடத்தில் வர வேண்டியிருக்கும். அதற்கு சம்மதம் எனில் அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்கிறார் தான்சேன்.

அரசர் அக்பரோ விடுவதாக இல்லை. தான்சேனுடன் குருவைப் பார்க்க புறப்படுகிறார். இசைகானத்தைக் கேட்டவர் மலைத்து நிற்கிறார். “தேவகானம் போல இருக்கிறதே! எப்படி ஒரு மனிதரால் இது போல மதுரமாகப் பாடமுடிகிறது?” என்று தான்சேனிடம் வினா எழுப்புகிறார்.
“ஏனெனில் அரசே, நான் மனிதர்களுக்காகப் பாடுகிறேன். அவரோ இறைவனுக்காகப் பாடுகிறார்”. என்று தான்சேன் பதிலளிக்கிறார். இந்தக் கதையின் உட்பொருளில் இருந்தே என்னுடைய கேள்வியை எழுப்பினேன்.

“ஒருவர் தெய்வத்திற்காகப் பாடுவதற்கும், அக்பருக்காகப் பாடுவதற்கும், எதிரில் இருப்பவர்களுக்காகப் பாடுவதற்கும் பெரிய வித்யாசம் ஒன்றுமில்லை. வேறொருவருக்காகப் பாடுகிறோம் என்றாலே அதன் வடிவம் மாறிவிடுகிறது. Reebok Shoe- வைப் பற்றி பாடுவதற்கும், ராமரைப் பற்றி பாடுவதற்கும் வித்யாசம் இருப்பது போலத் தோன்றவில்லை” என்று அந்தக் கலந்துரையாடலில் சொல்லியிருந்தேன். என்னுடைய கருத்துக்களை வார்த்தை மாற்றாமல் தி ஹிந்து நாளிதழில் பிரசுரித்திருந்தார்கள். எனக்கான கடுமையான விமர்சனங்களை முன் வைக்கப்பட்டது. சிலவிதமான மிரட்டல்கள் கூட வந்திருந்தது. எல்லாமே புதுவித அனுபவமாக அமைந்தது. தொடர்ந்த வருடத்தின் மார்கழி உற்சவத்திற்காக ஜெயா தொலைக்காட்சி நிறுவனம் இசை நிகழ்ச்சி செய்யக் கேட்டிருந்தார்கள். பொதுவாகவே கச்சேரிகளுக்கு ஒரு கரு (Theme) இருக்கும். அதை முன்னரே முடிவு செய்துவிடுவோம். இந்த முறை அதை நான் சொல்லப் போவதில்லை. “ரசிகர்களே யூகித்து முடிவு செய்யட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டேன்.

முதல் பாடல் சங்கப்பாடலில் வரும் மீனவர்களின் காதல் மற்றும் வதந்தி பற்றியது. அடுத்ததாக ஸ்பென்சர் வேணுகோபால் எழுதிய பாடலைப் பாடினேன். கடவுளைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தைக் கூட அதில் இருக்கக் கூடாது என்று கேட்டு வாங்கினேன். அன்புணர்வைப் பற்றி எழுதிக் கொடுத்திருந்தார். பிறகு திருவனந்தபுரம் நகரத்தை வர்ணிக்கும் மலையாளப் பாடல் பாடினேன். சிறைச்சாலை, மருத்துவமனை மற்றும் நகரத்திலுள்ள முக்கியமான இடங்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் பாடலில் இருக்கும். அடுத்ததாக உலகத்தின் அழகை, இயற்கையை, சிருஷ்டியை வர்ணிக்கும் சமஸ்கிருத பாடலைப் பாடினேன். அடுத்தடுத்த பாடல்களாக பாரதியின் சின்னஞ்சிறு கிளியே, மழையை வர்ணிக்கும் பெங்காளிப் பாடல் என்று கச்சேரியை நிறைவு செய்தேன்.

இறுதியாக “கச்சேரியின் கரு என்ன?” என்று ரசிகர்களை பார்த்துக் கேட்டிருந்தேன். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய தலைப்பை பரிந்துரை செய்தார்கள். எனக்கு இது “பக்தி” என்றேன். “ஏன்?” என்று கேட்டார்கள். பக்தி என்பது அர்ப்பணிப்பு. எதைப் பற்றி பாடினாலும் அதில் அர்ப்பணிப்பு இருக்கவேண்டும். கல்லோ ராமரோ – எதுவாக இருந்தாலும் அர்ப்பணிப்புடன் பாடவேண்டும். அதுதான் முக்கியம் என்றேன். இப்படிப் பேசியதற்கான எதிர்வினைகளை இதுவரையிலும் கடந்துகொண்டுதான் வருகிறேன். “ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்?” என்ற கேள்வியை எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கிறேன். என்றாலும் இதுதான் வரலாறு, இதுதான் நிதர்சனம்” என்ற புரிதலுடன் உரையாடலை நிறைவு செய்யலாம் என்பதாக பேசி முடித்தார் டி எம் கிருஷ்ணா.

சில நேர மௌனத்தின் வெற்றிடங்களை இயற்கையின் கொடைகளான பட்சிகளின் கூவலும், பூச்சிகளின் ரீங்காரமும், செயற்கைச் சாலையின் வாகன இரைச்சலும் நிறைவுசெய்கின்றன. இடைவெளியின் முடிவில் மீண்டும் மனிதக் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. அவை மொழியாகி கலந்துரையாடல் தன்மையில் இசைக்கான விவாதத்தை நோக்கி முன் நகர்கின்றன.

இடம்: ஞாநி இல்லம், #39 - அழகிரிசாமி சாலை, கே கே நகர், சென்னை.
நாள்: ஜூலை 10, 2011
*****************************

நன்றி: சொல்வனம் இணைய இதழ்

விசையுடன் பாயும் அம்பு(தலித்)

தலித் அதிகாரிகளுக்கு மூவர் போடும் முட்டுக்கட்டை

தமிழக அரசில் கூடுதல் தலைமைச் செயலராகவும், திட்டம் மற்றும் சிறப்பு முயற்சிகள் துறையின் கமிஷனராகவும் இருக்கிறார் ‘கிறிஸ்துதாஸ் காந்தி I.A.S’. இவரது தலைமையில் ‘அம்பு’ (அம்பேத்கார் அனைத்துலக பணியாளர் சங்கக் கூட்டமைப்பு) என்கிற அமைப்பு தலித் மக்களின் முன்னேற்றத்திற்காக இயங்கி வருகிறது. சமீபத்தில் தலித் எம்.எல்.ஏ-க்களையும் அதிகாரிகளையும் வரவழைத்து விருந்து கொடுத்திருக்கிறார் கிறிஸ்துதாஸ் காந்தி. இந்தச் சூழ்நிலையில் அவரைச் சந்தித்தோம்.

அம்பு என்கிற அமைப்பினை உருவாக்கியதன் நோக்கம் என்ன?

தமிழகத்தின் நிர்வாக சரித்திரத்தில் பட்டியலின (எஸ்.சி மற்றும் எஸ் .டி) பணியாளர்களுக்கான ஒரு அமைப்பு 2006 வரை யாரும் சரியாக உருவாக்கவில்லை. உருவாக்கத்திற்காக சிறுசிறு முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்ட போதெல்லாம் அதனை அரசு துறைகளிலும் மத்திய நிறுவனங்களிலும் பட்டியலின பணியாளர் சங்கத்துக்கு ஏற்பளிக்கப்பட்டு ஆண்டுக்கு 4 கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் மட்டும் இதனை சாதி சங்கமாகப் பாவித்து அவற்றோடு ஒட்டுவதே தீட்டு என்ற மனப்போக்கிலே அதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள். இந்த அவல நிலையை மாற்றுவதற்காக, அனைத்து சிறுசிறு அமைப்புகளை ஒன்று திரட்டும் முயற்சியில் 2006-ல் ஈடுபட்டோம். பட்டியலின ஐ.ஏ.எஸ்-கள், உதவி கலெக்டர்கள் உள்ளிட்ட உயரதிகாரிகள் யாரும் ஈடுபாடு காட்டவில்லை. ஆனால் அனைத்து துறைகளிலும் உள்ள பட்டியலின அலுவலர்கள் ரொம்பவே ஆர்வம் காட்டினார்கள். அம்பு உருவானது. இதுவரை பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்த 77 அமைப்புகள் அம்புவில் இணைந்துள்ளன. அனைத்து எஸ்.சி., எஸ்.டி அமைப்புகளுக்கும் நாலெட்ஜ் பேங்காக செயல்படுவது அம்புவின் முதல் நோக்கம். அடுத்து, பட்டியலின பணியாலர்களுக்குரிய உரிமைகளை அவர்களுக்கு எடுத்துச்சொல்வதும் அவர்களுக்காகப் போராடுவதும்தான் முக்கிய நோக்கம். 2006-ல் துவக்கப்பட்ட அம்பு, பல்வேறு வெற்றிகளைப் பெற்றிருக்கிறது.

தமிழக பட்டியலின எம்.எல்.ஏ.க்களை அழைத்து விருந்து கொடுத்திருக்கிறீர்களே?

ஒவ்வொரு மானியக் கோரிக்கையின் போதும் பட்டியலின எம்.எல்.ஏக்களை அழைத்து, பட்டியலினத்துக்கான பிரச்சினைகளை அவர்களோடு கலந்து பேசவும் புதிய திட்டங்களை அரசுக்கு எடுத்துச் சொல்லவும் இத்தகைய விருந்து கூட்டங்களை நடத்துகிறோம். டெல்லியில் இதுபோன்ற முயற்சிகள் அடிக்கடி நடக்கும். இதில் பட்டியலின மக்களின் அனைத்து பிரச்சினைகளும் அலசப்படும். கடந்த ஆண்டுகளில் நடந்த இந்த விருந்துக் கூட்டங்களுக்கு ஒவ்வொரு எம்.எல்.ஏ-க்களையும் தனித்தனியாக நாங்கள் அழைத்தபோது, “எங்க கட்சித் தலைமை என்ன சொல்லுமோ என யோசிக்கிறோம்” என்று கூறி, வருவதற்குத் தயங்கினர். அதனால் இந்தாண்டு தனித்தனியாக அழைப்பதை விட்டு விட்டு, ஒவ்வொரு கட்சித் தலைமைக்கும் கடிதம் எழுதி ‘நாங்கள் நடத்தும் பாராட்டுக் கூட்டத்துக்கு தங்கள் கட்சி பட்டியலின எம்.எல்.ஏ-க்களை அனுப்பி வையுங்கள்’ எனக் கேட்டுக் கொண்டோம். ஆனால் மாக்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட், இந்திய கம்யூனிஸ்ட், இந்திய குடியரசு கட்சி, புதிய தமிழகம் கட்சிகளைத் தவிர மற்ற கட்சிகள் எம்.எல்.ஏ-க்களை அனுப்பி வைக்கவில்லை.

தலைமைச் செயலகத்திலுள்ள பட்டியலின ஐ.ஏ.எஸ் உள்ளிட்ட உயரதிகாரிகள் சிந்தனைகள் எப்படி இருக்கிறது?

தமிழக ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியில் 60 பேர் பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒவ்வொரு ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியும் தேர்வு செய்யப்படும் போது, ‘என் சமூக மக்களுக்காக சேவை செய்ய கிடைத்த ஒரு வாய்ப்பு இது’ என்று சொல்வர். ஆனால் வேலைக்கு வந்த பிறகு இவரது பனியின் மூலமாக எஸ்.சி. மக்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகளை செய்வதே இல்லை. பட்டியலின மக்களின் பாதுகாப்பிற்காக, அவர்களின் வளர்ச்சிக்காக இருக்கக்கூடிய சட்டங்களையும் திட்டங்களையும் கூட இவர்கள் கண்டுகொள்வதே கிடையாது.

இது மிகப்பெரிய சமூகத் துரோகம். அதிகாரிகளில் 100-க்கு 90 சதவீதம் பேர் எஸ்.சி., எஸ்.டி மக்களுக்கு செய்யவேண்டிய கடமைகளையும் பொறுப்புகளையும் தட்டிக்கழித்து துரோகம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். மீதமுள்ள 10 சதவீத அதிகாரிகளோ பட்டியலின மக்களுக்கான கடமைகளை செய்வதில் நெருக்கடிகளை சந்திக்கிறார்கள். உங்களை யார் இதிலெல்லாம் கவனம் செலுத்தச் சொன்னது என்று உயரதிகாரிகள் கோபமாக கேள்விகள் கேட்பது, கான்பிடன்ஷியல் ரிபோர்டில் இவர் சாதி தீவிரம் காட்டுகிறார் என்று குறிப்பிடுவது, அரசியல் வாதிகளால் இவரை மாற்றுங்கள் என்று அழுத்தம் கொடுப்பது போன்ற நெருக்கடிகள். ஆனால் இந்த நெருக்கடிகளுக்கெல்லாம் பயப்படாமல் எங்கு பணியமர்த்தப் பட்டாலும் எனது மக்களுக்கான பணியை சிறப்பாக செய்வேன் என்று அந்த 10 சதவீத அதிகாரிகள் நினைப்பதால் நெருக்கடிகளெல்லாம் இயல்பாக தெரியும்.

அம்பு நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ள எஸ்.சி அதிகாரிகள் ஆர்வம் காட்டாததற்கு காரணம்?

தங்களை எஸ்.சி என அடையாள படுத்திக்கொள்ள இவர்கள் விரும்புவதில்லை. அப்படி சொல்லிக்கொள்வதை கேவலமாக கருதுகிறார்கள். நான் ஒரு எஸ்.சி அதிகாரி என மார்தட்டிச் சொல்ல வேண்டிய ஒரு காட்சியை இவர்கள் தவிர்த்து தலை கவிழ்ந்து நிற்பது இந்த சமூகத்துக்குச் செய்கிற மற்றொரு துரோகம்.

பட்டியலின மக்களுக்கு நன்மை செய்வதற்காகத்தான் ஆதிதிராவிடர் நலத்துறை இருக்கு. அந்த துறையின் செக்ரட்டிரியாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் எஸ்.சி யாகத்தான் இருப்பார். அதன் மூலம் நிறைய நன்மை செய்ய முடியுமே?

பட்டியலின மக்களின் கடமைகளை செய்யாத அதிகாரிகளில் இவர்தான் முதலிடத்தில் இருப்பார். குறிப்பாக ஒண்ணு சொல்லவா? தாட்கோ ஒப்பந்தப் பணிகளை எஸ்.சி ஒப்பந்ததாரர் மட்டும்தான் எடுக்க வேண்டும் என்பது 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போடப்பட்ட அரசாணை. அதை மாற்ற வேண்டுமென எஸ்.சி துறை செக்ரடரிக்கும் தாட்கோ எம்.டி-க்கும் (இவரும் எஸ்.சி அதிகாரிதான்) அழுத்தம் தரப்பட்டது. முடியாது என்று சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? ஆனால் அப்படி மறுக்காமல் இருவரும் அரசாணையை மாற்ற சம்மதித்தனர். மாத்தியாச்சு. இதை எங்குபோய்ச் சொல்வது? அதனால் எஸ்.சி மக்களுக்கான நன்மைகளை செய்வதற்கு எதிரியாக இருப்பது எஸ்.சி அதிகாரிகளே.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான நலத் திட்டங்கள் பலவற்றை கொண்டு வந்திருக்கிறது தமிழக அரசு. அதனை நடைமுறைப்படுத்த தயங்குகிற அதிகாரிகள் மீது தலைமைச் செயலரிடம் புகார் கூறலாமே?

எஸ்.சி விசயங்களை எஸ்.சி அதிகாரிகள் கையாள்வதற்கு முட்டுக்கட்டை போடுவதே தலைமைச் செயலர், உள்துறைச் செயலர், நிதித்துறைச் செயலர் ஆகிய மூவர்தான். வன்கொடுமை சட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப்படுகிறதா என கவனிக்கவேண்டிய பொறுப்பு எஸ்.சி துறை செக்ரடரிக்கு இருக்கு. ஆனால் காவல்துறையை கையாளும் உள்துறைச் செயலரின் இசைவுகளின்றி எஸ்.சி செக்ரடரியால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்ற சூழல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இதே சூழல் நிதித் துறையாலும் கையாளப்படுகிறது. இதற்குக் காரணம் மேற்கண்ட 3 பதவிகளிலும் எஸ்.சி அல்லாத அதிகாரிகளே அமர்த்தப்பட்டு வருவதுதான். எந்த ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியிடமும், “உன் டிபார்ட்மென்ட் வேலையை நீ பார்க்கக் கூடாது” என உத்தரவிட முடியாது. ஆனா ஆதிதிராவிடர் நலத்துறை செக்ரடரிக்கு மட்டும் அந்த உத்தரவு வரும். இட ஒதுக்கீடு, வன்கொடுமை சட்டம், துணைத் திட்டங்கள் அமலாக்கம் ஆகிய மூன்று விஷயங்களில் ஒரு துரும்பைக் கூட எஸ்.சி துறை செக்ரட்டிரியால் எடுத்துப்போட முடிவதில்லை.

எஸ்.சி அதிகாரிகள் அச்சம் கொள்கிற நிலைதான் நிர்வாகத்தில் இருக்கிறது. அம்பேத்கர் படத்தைத் தனது அறையில் வைத்துக்கொள்ளக்கூட இவர்களிடம் தயக்கம் இருக்கிறது. காரணம்... ஒன்று பயம், மற்றொன்று தனது சாதி வெளியில் தெரிந்துவிடுமே என்கிற நிலை.

தேர்தலில் ஆளும் கட்சிகள் தோற்பதற்கு பட்டியலின எம்.எல்.ஏக்கள் தான் காரணம் என்று சொல்லி வருகிறீர்களே?

எனது பார்வையில் ஆளும் கட்சிகள் தேர்தலில் தோற்பதற்கு எஸ்.சி – எம்.எல்.ஏக்களும் அதிகாரிகளும் தான் வழி வகுக்கிறார்கள். ஏனெனில் இவர்கள் இவர்களது மக்களுக்காக செய்ய வேண்டிய தேவைகளை செய்ய மறுக்கிறார்கள் அல்லது தடுக்கப்படுகிரார்கள்.

'இதில் எது உண்மையாக இருந்தாலும் ‘அரசுகள்தான் இதை செய்கின்றன’ என்று எங்கள் மக்கள் நம்புகிறார்கள். அது தேர்தலில் அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. பொதுவாக தேர்தல் என்றால் மற்ற சமூகத்தினரின் வாக்குகள் எல்லா கட்சிகளுக்கும் பிரிந்து விழும். ஆனால் எஸ்.சி வாக்குகள்தான் சாய்ந்தால் ஒரே பக்கம் சாயும். சாய்கிறது. மக்கள் தொகையில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் 20 சதவீதம் தான்.

ஆனால் தேர்தலில் பதிவாகும் வாக்குகளில் 40 சதவீத வாக்குகள் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுடையது. அதனால் அதன் தாக்கம் பெரியது. ஆகவே எஸ்.சி மக்களின் பணிகளை எஸ்.சி எம்.எல்.ஏ-க்களும் அதிகாரிகளும் செய்வதற்குரிய முறையான போக்குகளை ஆளும் கட்சிகள் எடுத்தாலே அந்தக் கட்சி மீண்டும் வெற்றி பெரும்.

-சந்திப்பு:
ஆர். இளையசெல்வன்
படங்கள்: ஸ்டாலின்.

நன்றி: நக்கீரன் இதழ் – செப்டம்பர் 07 – 2011 (Vol.24 No.41)

நாடகக் கலை விழா 2011 - புரிசை

“புரிசை துரைசாமி கண்ணப்ப தம்பிரான் பரம்பரை தெருக்கூத்து மன்றம்” மற்றும் “தென்னகப் பண்பாட்டு மையம், தஞ்சாவூர்” இணைந்து வழங்கும் கலைமாமணி கண்ணப்பத் தம்பிரான் நூற்றாண்டு விழா, எட்டாம் ஆண்டு நினைவு நாடகக் கலை விழா – 2011, கலைமாமணி கண்ணப்ப தம்பிரான் திருவுருவச் சிலை திறப்பு விழா மற்றும் புத்தக வெளியீட்டு விழா மற்றும் மறைந்த தெருக்கூத்துக் கலைஞர்களின் உருவப்படத் திறப்பு விழா

நாள்: 01, 02, 03 - அக்டோபர் 2011
இடம்: கண்ணப்பத் தம்பிரான் அரங்கம், புரிசை கிராமம், செய்யாறு வட்டம், திருவண்ணாமலை மாவட்டம்.

அன்புடையீர்,

வணக்கம், வருகிற 2011 அக்டோபர் 01, 02, 03 தேதிகளில் புரிசையில் நாடகக் கலைவிழா நாள்தோறும் இரவு 7.30 மணிக்குத் துவங்கி மறுநாள் காலை வரை சிறப்புடன் நடைபெறவுள்ளது.

பத்மபூஷன் டாக்டர் பத்மா சுப்பிரமணியம் – தலைவர், நிர்த்யோதையா பரதர் – இளங்கோ ஆசிய கலாச்சார மையம்,

பத்மஸ்ரீ தோட்டாதரணி – கலை இயக்குனர்,

திரு சதானந்த மேனன் - “ஸ்பேசாஸ்” சென்னை – கலை விமர்சகர், நிழற்படக் கலைஞர்,

திரு நா முத்துசாமி – நிறுவனர், கூத்துப்பட்டறை சென்னை,

திரு ச தமிழ்ச்செல்வன் - தலைவர், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கம்,

பேராசிரியர் செ. ரவீந்திரன் - மேனாள் துறைத் தலைவர், நவீன இந்திய மொழிகள் மற்றும் இலக்கியத் துறை, தில்லி பல்கலைக் கழகம்,

பேராசிரியர் மு ராமசாமி - நாடகத் துறை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர்,

யதார்த்தா கி போன்னேச்வரன் – ஆசிரியர், வடக்கு வாசல், புது தில்லி,

கவிஞர் ஆரிசான் - செயலர், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கம், திருவண்ணாமலை மாவட்டம்,

R லட்சுமணன் – ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் புரிசை,

R. லோகநாதன் – தாளாளர், செய்யாறு ஐ. டி. ஐ,

ஆகியோர் வருகைத் தர இசைந்துள்ளனர். இவ்விழாவிற்கு அனைவரும் வருகை தருமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

இப்படிக்கு...

கலைமாமணி கண்ணப்ப சம்பந்தன் – தலைவர்.
கண்ணப்ப காசி – செயலர்.
[புரிசை துரைசாமி கண்ணப்ப தம்பிரான் பரம்பரைத் தெருக்கூத்து மன்றம்]

முதல் நாள் நிகழ்வு – 01-10-2011

இரவு 7.30 மணி: மங்கள இசை

இரவு 7.45 மணி: கலைமாமணி கண்ணப்ப தம்பிரான் திருவுருவச் சிலை திறப்பு, திறப்பாளர்: பத்மபூஷன் டாக்டர் பத்மா சுப்பிரமணியம்

இரவு 8.15 மணி: புரிசை கண்ணப்ப தம்பிரான் தெருக்கூத்துப் பள்ளி மாணவர்கள் வழங்கும் “வீர விளையாட்டு” பயிற்சியாளர்கள் திரு. 'சென்செய்' மா. சம்பத்குமார் & ஏழுமலை, புரிசை அரசு பள்ளி மாணவர்கள் வழங்கும் “கலை நிகழ்ச்சி” – பயிர்த்சியாளர்கள் செல்வி அகிலா மற்றும் செல்வி கௌரி

இரவு 8.45 மணி: “விழா சிறப்புரை” – திரு சதானந்த மேனன் “கலைமாமணி கண்ணப்ப தம்பிரான் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது” வழங்குதல்...
விருது பெறுபவர்: திரு முருகன் ராவ், மதுரை தோற்பாவை நிழற்கூத்துக் கலைஞர்,
விருது வழங்குபவர்: பேரா மு. ராமசாமி

காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெசின் “பெரிய சிறகுடைய ஒரு வயோதிக மனிதன்” தெருக்கூத்துப் பனுவல் வெளியீட்டு விழா
ஆசிரியர்: கலைமாமணி கண்ணப்ப தம்பிரான்
புத்தகம் வெளியிடுபவர்: பத்மஸ்ரீ தோட்டா தாரணி
புத்தகம் பெற்றுக் கொள்பவர்: பேரா செ. ரவீந்திரன், திரு போன்னேஷ்வரன்,

”மறைந்த தெருக்கூத்துக் கலைஞர்களின் திரு உருவத் திறப்பு”
திறப்பாளர் நா முத்துசாமி

இரவு 9.30 மணி: கலாக்ஷேற்ற சென்னை வழங்கும் கண்ணப்பர் குறவஞ்சி நாட்டிய நாடகம், இயக்கம் - ருக்மணி அருண்டேல், இசையமைப்பு பாபநாசம் சிவன்

இரவு 11.00 மணி: வைகறைக் கலைக்குழு, திருவண்ணாமலை வழங்கும் “கிராமிய இசை”

இரவு 11.30 மணி: “மூன்றாம் அரங்கு” சென்னை வழங்கும் பாதல் சர்க்காரின் “ஸ்பர்டகஸ்” – நாடகம், இயக்கம் பேரா மு ராமசாமி

அதிகாலை 1.30 மணி: புரிசை துரைசாமி கண்ணப்ப தம்பிரான் பரம்பரை தெருக்கூத்து மன்றம் வழங்கும் “இந்திரஜித் தெருகூத்து”, ஆசிரியர்: கலைமாமணி கண்ணப்ப சம்பந்தன்

இரண்டாம் நாள் நிகழ்வு – 02-10-2011

பிற்பகல் 3.00 மணி: “இயற்கை விவசாயம்” – சிறப்பு சொற்பொழிவு: திருமிகு பாமயன் – செயலர், தாளாண்மை உழவர் இயக்கம். திரு: ராமசுப்ரமணியன் – சமன்வையா, சென்னை. திரு பாலாஜி சங்கர், தற்சார்பு இயக்கத்தின் “கத்திரிக்கா” குறும்படம் திரையிடல்.

இரவு 8.00 மணி: “துடும்பாட்டம்” – சேரன் துடும்பாட்டக்குழு, காரமடை, கோவை.

இரவு 8.30 மணி: “தமிழிசை” – செல்வி அகிலா & செல்வி கௌரி

இரவு 9.15 மணி: கலா அரங்கம், கேரளா வழங்கும் “கிரதம்” கதகளி நடன நிகழ்ச்சி, குழுத் தலைவர்: கலா அரங்கம் பிசு லால்

இரவு 11.15 மணி: “வாலி வதம்” – இராமாயண தோற்பாவை நிழற்க்கூத்து, நிகழ்த்துபவர்: முருகன் ராவ், மதுரை.

அதிகாலை 12.15 மணி: “கட்டியக்காரி”, சென்னை வழங்கும் “கருக்கு” எழுத்தாளர் பாமாவின் சிறுகதை நாடக வடிவம். “மொளகாப்போடி” – நாடகம், இயக்கம் – ஸ்ரீஜித் சுந்தரம்.

அதிகாலை 01.15 மணி: எலிமேடு வடிவேல் கலைமகள் நாடக சபா, கட்ட பெட்டி, மேட்டூர் வட்டம், சேலம் மாவட்டம் வழங்கும் “மதுரை வீரன்” – தெருக்கூத்து, ஆசிரியர்: ஹரிஹரன்.

மூன்றாம் நாள் நிகழ்வு – 03-10-2011

இரவு 8.00 மணி: ஆரணி “ராஜ நிலா” பிரகாஷ் வழங்கும் “மேற்கத்திய இசை நிகழ்ச்சி – டிரம்ஸ்”

இரவு 8.30 மணி: “கண்ணப்ப தம்பிரான் – ஆவணப்படம்” – இயக்கம்: பென்னேஸ்வரன், யதார்த்தா, புது தில்லி.

விழா சிறப்புரை: ச. தமிழ்செல்வன் - தலைவர் த.மு.எ.க.ச தமிழ்நாடு

இரவு 9.30 மணி: ஜனகரளியா, மக்கள் களரி, இலங்கை வழங்கும் “சரண்தாஸ்” – தமிழ் நாடகம், இயக்கம்: பராக்ரம நீரியல

இரவு 11.30 மணி: சப்தார் ஹஸ்மி கலைக்குழு, புதுச்சேரி வழங்கும் “கிராமிய இசை”

இரவு 12.00 மணி: பரீக்ஷா சென்னை வழங்கும், பாதல் சர்க்காரின் “முனியன்” – நாடகம், இயக்கம்: ஞாநி.

அதிகாலை 1.30 மணி: யாகசேனா நாடக மன்றம் செய்யாறு வழங்கும் “சைந்தவ பங்கம்” தெருக்கூத்து, ஆசிரியர்: விபீஷன நாயக்கர்.

இவ்விழாவிற்கு வருகை தருமாறு அன்புடன் அழைக்கிறோம்:
கலைமாமணி கண்ணப்ப சம்பந்தன் (தலைவர்), கண்ணப்ப காசி (செயலர்) மற்றும் புரிசை துரைசாமி கண்ணப்ப தம்பிரான் பரம்பரை தெருக்கூத்து மன்றம் விழா குழுவினர்.

விழா குழுவினர்: திரு. சதானந்த மேனன், திரு பசுபதி, திரு பிரவீன், திரு லோகநாதன், திரு ஸ்ரீஜித் சுந்தரம், கவிஞர் ஆரிசான், திரு அஸ்வினி, திரு ஸ்ரீராம் நடராஜன்.

புரிசை – செய்யாறுக்கும் வந்தவாசிக்கும் இடையில் இருக்கிறது. சென்னையிலிருந்து 120 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது.

தொடர்புக்கு:
கண்ணப்ப காசி: 94447 32783, 2474 2743
கண்ணப்ப சம்பந்தன்: 94861 71771, 2412 2343
விழா இயக்கம்: மு பழனி – 95661 71624
தொழில்நுட்ப இயக்குனர்: வ. பாஸ்கரன் – 9444 481263

டிஸ்கி: கிராமியக் கலைகளில் விருப்பமுள்ள நண்பர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தி விழா சிறப்பே நடைபெற உதவுங்கள். இதனை தொடர்பதிவாக எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி... ஆர்வமுள்ளவர்களின் கவனத்திற்கு இந்த விழா சென்று சேர்ந்தால் சரி... நன்றி..

மாலதி மைத்ரி - கேணி சந்திப்பு

நவீன இலக்கிய வகைமைகளில் கவிதை இலக்கியம் பரவலாக வாசகர்களால் விரும்பப்படுகிறது. வாசக அனுபவத்தை மனதில் உகுத்தி கவிதை எழுதுவது சுலபமான விஷயம் என்றே எல்லோரும் நினைக்கிறார்கள். அதன்படி எழுதவும் செய்கிறார்கள். “தரமாக இருக்கிறதா?” என்பது வேறு விஷயம். சொல்ல நினைக்கும் மன கிலேசத்தை அல்லது உள்மன அனுபவத்தை பழகிய வார்த்தைகளில் இலகுவாக இறக்கி வைக்க நினைக்கின்றனர். அதற்கு கவிதை வடிவத்தை எளிதாக அடையாளம் காண்கின்றனர். மரபுக் கவிதை, நவீனம், பின்நவீனம், பின் காலனியத்துவம், ஹைக்கூ, புதுக்கவிதை என்று பல வடிவங்களில் பாய்ச்சலுடன் செயல்படுகிறார்கள். உரைநடையை உடைத்துப்போட்டு, அதையும் கவிதையென விவாதம் செய்யும் படைப்பாளிகளும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள்.

சங்ககாலம் தொடங்கி எந்த படைப்பாக இருந்தாலும் ‘இயற்கை, இறை தத்துவம், பெண் - அவள் மீதான காதல், பிரிவு, கலவி’ இவைகள் தான் கருப்பொருளாக உருக்கொள்கின்றன. குறிப்பாக பெண்களை வானமாகவும், பூமியாகவும், நதியாகவும் மற்றுமுள்ள எல்லா இயற்கை வடிவங்களாகவும் போற்றிப் புகழ்ந்துள்ளனர். மயக்கப் போற்றுதலின் ஆணாதிக்க சட்டகத்திலிருந்து முரண்பட்டு நிற்கும் நேரெதிர் பெண்ணிய ஒடுக்கு முறைகளை நவீன இலக்கியங்கள் தான் வீச்சுடன் பேசியிருக்கின்றன.

மீனாட்சி, பூரணி, திரிசடை போன்ற பெண் படைப்பாளிகள் தொண்ணூறுளுக்கு முன்பே நவீன கவிதைப் படைப்புகளில் பங்களிப்பு செய்திருந்தாலும், தொண்ணூறுகளுக்கு பின் வந்த பெண் படைப்பாளிகளால் தான் பெண்ணிய சிந்தனைகள் வளரத் தொடங்கியது. பெண்ணியம் சார்ந்த கவிதைகள் குறைந்த அளவே வெளிவந்தாலும் பரவலான சலசலப்பிற்கும் கவனத்திற்கும் உள்ளாயின. அவைகள் பெண்ணிய உரிமையைப் பெற்றுத் தரும் அடையாளக் குரலாக ஒலித்தன. ஒலித்த கவிக்குயில்களில் மாலதி மைத்ரி குறிப்பிடத்தக்க முக்கியமான கவிஞர்.

புதுச்சேரியில் வாழும் இவர் 1968 -ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். முதல் சிறுகதை “பிரயாணம்” 1988 ஆம் ஆண்டு கணையாழியில் வெளிவந்தது. இதுவரை சங்கராபரணி(2001), நீரின்றி அமையாது உலகு(2003), நீலி(2005) ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகளும், விடுதலையை எழுதுதல், தந்தையைக் கொல்வதெப்படி என்ற கட்டுரை தொகுப்புகளும் வெளிவந்துள்ளன. ‘சங்கராபரணி’ தொகுப்பின் மூலம் திருப்பூர் தமிழ்ச் சங்கம் விருதும், புதுவை அரசின் கம்பன் விருதும் பெற்றிருக்கிறார். தொடர்ந்து இலக்கியம், சமகால அரசியல் மற்றும் மனித உரிமைத் தளங்களில் இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர். ‘அணங்கு’ எனும் பெண்ணிய இதழின் ஆசிரியராக முனைப்புடன் செயல்பட்டவர். ‘அமீபா’ என்ற சிற்றிதழை நடத்தியுள்ளார். கிரணம் வெளியீட்டகத்தின் பதிப்பாளர்.

ஒரு சமூக மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலராக இருந்து, அதிலிருந்து எப்படி ஓர் எழுத்தாளராக உருவானார் என்பதை மாதந்தோறும் நடக்கும் கேணி சந்திப்பு வாசகர் கூட்டத்தின் மூன்றாம் ஆண்டு துவக்க விழாவில் “நானும் என் எழுத்தும்” என்ற தலைப்பில் பகிர்ந்துகொண்டார். எழுத்தாளராக தன்னை அடையாள படுத்திக் கொள்வதைவிட மனித உரிமை ஆர்வலராக முன்னிறுத்திக் கொள்வதையே முக்கியமாகக் கருதுகிறார். அந்த எண்ணமே எழுத்தை நோக்கி நகர்த்தியது என்கிறார்.

இவருடைய தாய் மனநலம் குன்றியவர் என்பதால் முழுமையான குழந்தைப் பருவத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் புறக்கணிக்கப்பட்ட குழந்தையாகவே வளர்ந்திருக்கிறார். இவரைத் தொடர்ந்து 6 குழந்தைகள் பிறந்திருக்கிறார்கள். தாயையும் சேர்த்து உடன் பிறந்த சகோதர சகோதிரிகளையும் பராமரிக்க வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு இவர் தலையில் விழுந்திருக்கிறது. அவர்களை வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார். இதனால் “சுயத்தைப் பற்றியே சிந்திக்காமல் பிறரைப் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் சமூக விழிப்புணர்வை நோக்கி என்னை கொண்டு சென்றது”” என்றார்.

தம்பி, தங்கைகளை பள்ளிக்கு அனுப்புவது, உடல் நிலை சரியில்லாத பொழுது அவர்களை கவனத்துடன் பார்த்துக் கொள்வது மற்றும் பிரச்சனைகளை நேர்கொண்டு சமாளிக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகளால் இவருடைய ஆளுமை வளர்ந்திருக்கிறது. அதன் மூலம் எந்த ஒரு விஷயத்தையும் முன்னெடுத்துச் செல்லும் துணிவையும் தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் பெற்றிருக்கிறார். எனவே “புறத்தாக்குதல்கள் இல்லா நிழலில் குழந்தையை சுதந்திரமாக வளரவிடுங்கள். அவர்களே தங்களை ஆரோக்கியமாக வளர்த்துக் கொள்வார்கள்” என்கிறார். யாரையும் சாராது கட்டற்று சுதந்திரமாக வளர்ந்த தனது உடன்பிறப்புகளையே இதற்கு உதாரணமாகக் கூறுகிறார். புற வன்முறைகள் இல்லாமல் வளர்ந்ததால் மட்டுமே சாத்தியமானது. அப்படி ஏதேனும் நடந்திருந்தால் வேறுமாதிரி வளர்ந்திருப்போம் என்பதையும் ஒத்துக்கொள்கிறார்.

சோழர்களின் கட்டுமானத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பெரிய கிராமம் வில்லியனூர். 11-ஆம் நூற்றாண்டில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட பெரிய கோவில் அங்கிருக்கிறது. கோவிலை சுற்றி அக்ரஹாரம், மேலவீதி, செட்டியார் தெரு, உடையார் தெரு, வன்னியத் தெரு, நாவிதர் தெரு என்று சாதிப் படி நிலைப்படி கடைசியில் சேரி அமைந்திருந்தாலும் வண்ணாரும் நாவிதர்களும் வசிக்கக் கூடிய தெரு இவர்களுடையது. இவருடைய சாதியினர் நேரடித் தீண்டாமைக்கு உள்ளாக்கப் படவில்லை என்றாலும் சாதிப்பெயர் சொல்லி அழைக்கும் முறை கிராம பழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது. அண்டை வீட்டார் சாதம் வாங்குவதற்கு மேல்குடி தெருவிற்கோ அல்லது வேலை செய்யும் வீட்டிற்கோ செல்லும்போது கூடவே இவரும் செல்வாராம். ‘படுகளம்’’ என்ற கவிதையில் அதனைக் காட்சிப் படுத்தியிருப்பார்.

தெரு வாசலில் வெளிச்ச
சட்டத்துக்கு அப்பால் நின்று
குரலெடுப்போம்
அம்மா அன்னம் போடுங்க
கூடப்படிக்கும் பொடிசுகள்
எட்டிப்பார்த்துவிட்டுச் செல்லும்

நம்முடைய பாட திட்டங்கள் தீண்டாமையை மறுக்கிறது. ஒரே பாரத தேசம், எல்லோரும் சமம்’ என்று பாடத் திட்டம் போதிக்கிறது. சட்டமும் அதை உறுதி செய்கிறது. கற்பிக்கும் விழுமியத்திலிருந்து முரண்பட்ட சமுதாயத்தைத் தானே காண நேரிடுகிறது. விளிம்புநிலை மனிதர்களின் மீது திணிக்கப்படும் வன்முறைகளும், ஒடுக்குமுறைகளும் கவிதை வரிகளில் பதிவாகிறது.

ஏகாலி வந்திருக்காம்மா…
அம்பட்டவன் வந்திருக்காம்மா…
தோட்டி வந்திருக்காம்மா…
சக்கிலி வந்திருக்காம்மா…
குடிப்புள்ள வந்திருக்காம்மா…

படியளப்பவர்கள் என்ன சொன்னாலும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டிய இயலாமையை பின்வருமாறு சொல்லியிருப்பார்.

ஏண்டி உன் அப்பன், ஆத்தா வரலியா
ஒனக்கு நேரங்காலமே தெரியாதா
இப்பத்தான் சாப்பிடப்போறோம்
இருட்டுல நின்னு பூதங்காக்காதே
தோட்டத்துப்பக்கமா வந்து ஓரமா நில்லு

எட்டு வயதிலிருந்து இதுபோன்ற அனுபவங்கள் கிடைத்ததால் சாதியானது எவ்வளவு மூர்க்கமாக இந்த சமுதாயத்தின் மேல் தனது பிடியை கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்திருக்கும் மேல்சாதியிரனால் ஒடுக்கப்பட்டு ஒரமாக நின்ற நாட்களை நினைத்து மனித தர்மத்தை விசாரணைக்கும் உட்படுத்துகிறார். முடிவில் புனிதமானதாகக் கற்பிக்கப்படும் தர்மங்களை பழகிய விலங்குககளாக்கி பிச்சைப் பாத்திரத்தில் கிடத்துகிறார்.

உடலே பெரும் பிச்சைப் பாத்திரமாக
வாய்ப்பிளந்து நிற்கிறோம்
எல்லாக் காலங்களுக்குள்ளும்

எல்லாத் தர்மங்களும்
நமது பாத்திரத்தில்
இடப்படுகின்றன
அவை ஒரு பழகிய
விலங்கெனப் படுத்திருக்கிறது

தொலைதூர கிராமத்தில் இருந்ததால் பெண்கல்வி என்பதும் இவருடைய சமுதாயத்தில் கவனிக்கப் படவேண்டிய விஷயமாக இருக்கவில்லை. பெண் குழந்தைகளின் கல்விக்கு அவர்களுடைய தந்தைகளே முட்டுக் கட்டையாக இருந்திருக்கிறார்கள். கிராமத்தின் முதலியார் சமூகத்திலும் பெண்கள் ஒடுக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். வரதட்சனையால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் மன அழுத்தத்தாலும், மன நோயாலும் தவித்திருக்கிரார்கள். இதனால் முதிர் கன்னிகள், வயோதிகத் திருமணம், தற்கொலை போன்ற பெண்ணிய சிக்கல்கள் உருவாகியிருக்கிறது. “வீடுகளால் ஆன இனம்” என்ற கவிதையில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் குடும்ப வன்முறை சார்ந்து பதிவு செய்திருப்பார்.

ஊரின் அனைத்து வீடுகளும்
நடப்பட்ட பெண்களென நிற்கின்றன
சாளரங்கள் கண்களாகவும் வாசல் யோனியாகவும்
யாரோ ஒரு ஆணிற்காக
ஆயுள் முழுவதும் காத்துக்கிடக்கின்றன
வயதுக்கேற்றபடித் தம் உறவுகளுக்காக

கொலைகாரன் திருடன்
குடிகாரன் துரோகி மோசடிக்காரன்
ஊழல் செய்பவன் ஏமாற்றுபவன் விபச்சாரன்
கொடுங்கோலன் காமவெறியன்
சாதிவெறியன் மதவெறியன் இனவெறியன்
இவர்கள் யாரையும் வீடு கைவிட்டுவிடுவதில்லை
அவரவருக்கான வீடு எப்போதும் இருக்கிறது

உடம்பு தொட்டிலாகவும் மார்பாகவும் இருந்து
உயிரும் உணவும் அளித்து
அரவணைத்துப் பாதுகாக்கப்படும் ஆண் பந்தங்கள்
ஆண்கள் வீட்டைப் புணர்வதன் மூலம்
பூமியை வளர்க்கிறார்கள்
பெண்களையல்ல
காலத்தை ஆளும் பெண்கள் வீடாவதில்லை

வன்முறை மற்றும் இதர காரணங்களால் ஒப்பாரி வைக்கும் பெண்கள் நிறைந்த சூழ்நிலையில் வாழ்ந்ததால், எல்லாவற்றையும் ரட்சிக்கும் ‘கடவுள்’ என்ற விழுமியத்தின் மீதான கேள்வி எழுந்திருக்கிறது. கடவுள் இருந்தால் “எளிய மக்களின் கஷ்டங்களை தீர்க்க வேண்டும் இல்லையா? கடுமையாக உழைக்கக் கூடிய இவர்களுக்கு ஏன் நிம்மதி கிடைப்பதில்லை? இவர்களுக்கு ஏன் முன்னேற்றம் வாய்க்கவில்லை?” போன்ற விசாரணைகளின் முடிவில் கடவுள் மறுப்பாளராக மாறியிருக்கிறார்.சுயநலமாக தானுண்டு தன் வேலையுண்டென வாழ்ந்தால் பிரச்சனை இல்லை. மனித அக்கறையும், சூழல் மீதான அக்கறையும் இருக்கும்போது “நாம் நாமாக இருக்க முடியாது””, மனித அக்கறை இருந்ததால் “நான் நானாக இருக்க முடியவில்லை”” என்கிறார்.

பொருளாதாரத்தால் நலிவுற்ற மற்றும் படிப்பறிவில்லாத பெண்களின் திருமணங்கள் விருப்பத்துக்கு மாறாகவே நடைபெறுகின்றன. ஆண்களின் தேவைகளுக்காக பலியாகும் பெண்களின் வலியை பெண்ணை வீடாக உருவகிக்கும் அதே கவிதையில் பின்வருமாறு சாடியிருப்பார்.

இந்திராகாந்தி எமர்ஜென்சி மற்றும் மொராஜி தேசாய் காலத்தில் ஏற்பட்ட பாண்டிச்சேரி இணைப்பு போராட்டத்தை ஒட்டியே அரசியலைத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் மாலதிக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆண்கள் எல்லோரும் செய்தித்தாள் வாசிக்கும் பொழுது “நாம் ஏன் படிக்கக் கூடாது?”” என்ற எண்ணம் எழவே மாலை நேரங்களில் டீக் கடையில் இருந்து தினத்தந்தியை கடன்பெற்று படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். ஈழத்தில் தீவிரமான அரசியல் போராட்டம் நடைபெற்ற 1983-ஆம் ஆண்டுகளில் சிறை உடைப்பு, குட்டிமணி, ஜெகன் கண் பறிப்பு” போன்ற சம்பவங்களைத் தொடர்ந்து தமிழகம் மற்றும் பாண்டிச்சேரியில் நடைபெற்ற பேரணிகளில் மாணவர் அணியில் பங்கெடுத்ததின் மூலம் தி.க மாணவர்களின் பரிட்சயமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

வயதிற்கு வந்த பெண்களை வீட்டைவிட்டு வெளியில் அனுப்ப தயங்கும் காலத்தில் இலக்கிய சந்திப்பு, தர்ணா, போராட்டம், உண்டி குளுக்குதல்’ போன்ற காரணங்களுக்காக பல இடங்களுக்கும் சென்று வந்ததால் “பெண்களின் களம் என்ன? எப்படி ஒடுக்கப்படுகிறார்கள்? சுற்றிலும் என்ன நடக்கிறது?”” என்பதையெல்லாம் அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கிறார். சிறுவயதிலேயே குடும்ப பொறுப்பைப் பார்த்துக் கொண்டதால், பெரியவர்களின் தடையில்லாமல் சுதந்திரமாக செயலாற்ற முடிந்திருக்கிறது.

வீதியிலேயே ஆண்களும் பெண்களுமாக சரிசமமாக விளையாடி, ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டு, தெருவிலேயே உறங்கும் அளவிற்கு சுதந்திரமாக இருந்தாலும், குடும்ப அமைப்பில் பெண்கள் மீது வன்முறை திணிக்கப்பட்டுள்ளது என்கிறார். சராசரி குடும்பங்களைவிட அதிகப்படியான அடக்குமுறைகள் இயக்கத்தில் ஈடுபட்ட தோழர்களின் வீடுகளில் இருந்திருக்கிறது. எப்பொழுதாவது “தோழர், உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்களேன். எல்லோரையும் பார்க்க வேண்டும்” என்று கேட்டால், “அதெல்லாம் சரிவராது” என்று மறுத்து விடுவார்களாம்.

அப்படியே சென்றாலும் அம்மா, அக்கா, தங்கை என வீட்டிலுள்ள எல்லா பெண்களும் ஆளுக்கொரு மூலையில் ஓடி ஒளிந்து கொள்வார்களாம். “என்ன தோழர்? மனித உரிமையைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள், உங்கள் வீட்டிலேயே இப்படி இருக்கிறதே?” என்று கேட்டு அவர்களை கேலியும் செய்வாராம்.

இவர்களெல்லாம் மனித உரிமை பேசினாலும், மார்க்சியம் பேசினாலும், குடும்ப சூழல் என்று வரும்போது ஏற்கனவே கட்டமைக்கப்பட்ட ஆண்களுக்கான அதிகாரத்தை அனுபவிக்கவே செய்கிறார்கள். திராவிட கழகத் தோழர்கள் தான் இப்படி என்று நினைத்தால், புரட்சி பேசக்கூடிய மாக்ஸிய தோழர்களின் குடும்ப சூழலும் அதேபோலத் தான் இருந்திருக்கிறது. இதுபோன்ற அவதானிப்புகளால் இயக்கம் சார்ந்த கனவுகள் தகர்ந்து, அதிகார அரசியலை அடையாளம் கண்டிருக்கிறார். ஒரு கலாச்சார மாற்றத்தையோ, பெண்களுக்கான சுதந்திரத்தையோ, இடத்தையோ கொடுக்க முன்வராதவர்களை எதிர்த்து பெண்களே போராடவேண்டும் என்ற புரிதலுக்கு வந்திருக்கிறார். அந்த காலகட்டத்தில் தான் தீவிரமாக எழுதவும் ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

தி முருகன் (குங்குமம் இணை ஆசிரியர்), நாகு, சரவணன், அருணன், தி சிவக்குமார், ‘எதிரு’ சிவக்குமார் போன்ற நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கையெழுத்துப் பிரதி துவங்கி, அதில் சில ஆரம்ப கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறார். அதன் பின் ‘எதிரு’ பத்திரிகையை எழுத்தாளர் பாவணன் துணைகொண்டு முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள்.

இலக்கியம் சார்ந்து இயங்குவதைவிட மாக்ஸிய, ML கூடங்களில் பங்கெடுப்பது காவல் துறையில் பணியாற்றுவதால் மாலதியின் தந்தைக்கு அலுவலக நெருக்கடியை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. “இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு வேண்டுமானால் கலந்துகொள். போலீஸ்காரனின் மகளாக இருந்து கொண்டு தடைசெய்யப்பட்ட இயக்கங்களுடன் தொடர்பு கொள்ளாதே, தர்ணா, உண்டி குளுக்குதல், சோசியலிச புரட்சி போன்ற செயல்பாடுகளில் பங்கெடுக்காதே” என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

“எதை செய்ய வேண்டும்? எதை செய்யக் கூடாது?” என்று எனக்குத் தெரியும். “என் சமந்தப்பட்ட விஷயங்களில் முடிவெடுக்கும் உரிமை உங்களுக்கு இல்லை” என்று மாலதியும் பதிலளித்திருக்கிறார்.

“அப்போ நீ கல்யாணம் செய்துக்கிட்டு போயிடு”

“இப்போ நான் கல்யாணம் செய்துக்கிற மாதிரி இல்லை”

“உன்கூட எவ்வளோ தோழர்கள் பழகுறாங்க, அவங்கள்ள ஒருத்தரை வேணும்னாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ…”

“இதென்ன வேடிக்கையா இருக்கு? என்னுடன் பேசுபவர்கள் எல்லோரும் என்னுடைய காதலராகிவிடுவாரா? எல்லாரையும் நான் கல்யாணம் செய்துக்க முடியுமா?” என்று மாலதி பதில் சொல்ல, “அப்போ வீட்டை விட்டு வெளிய போயிடு” என்று அவருடைய தந்தை சொல்லியிருக்கிறார்.

20 வயதில், வீட்டைவிட்டு வெளியேறி தனியாக வாழ வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 11 ஆம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது ஏற்பட்ட தீவிபத்தால் பள்ளிக்கு செல்வதை பாதியில் நிறுத்தி இருக்கிறார். வங்கிக் கடன் பெற்று வீட்டைக் கட்டி முடிப்பதற்குள் மூன்று ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டது. மீண்டும் வீட்டிலிருந்தே படிக்கலாம் என்றபோது அறிவியல் மற்றும் கணிதப் பாடத்தைத் தவிர்த்து, வரலாறு பாடத்தை எடுத்து தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்.

ஓய்வு நேரத்தில் நூலகம், தோழிகளின் வீடு, இலக்கியக் கூட்டம்” என்று பொதுவாக சுற்றிக் கொண்டே இருப்பாராம். நூலகத்திற்கு வரும் பெண்கள் தேவையான புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு சென்றுவிட இவர் மட்டும் அங்கேயே உட்கார்ந்து படிப்பாராம். வீட்டிற்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்தால் அவருடைய அம்மா கிழித்து எரித்து விடுவார்களாம். எல்லா விதத்திலும் இலக்கிய வாசிப்புக்கான இடையூறுகளைக் கொடுப்பார்கள். இதிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக பத்தாம் வகுப்பு விடுமுறையில் மூன்றுமாத தையற் பயிற்சியில் சேர்ந்திருக்கிறார். வீட்டிலிருந்து வெளியேறியதும் ஒரு வேலை கிடைக்க அதுவே காரணமாக இருந்திருக்கிறது. எக்ஸ்போர்ட் கம்பெனி, ஸ்வீட் ஸ்டால், ஜவுளிக் கடை போன்ற பல இடங்களில் 1988 –ஆம் ஆண்டு முதல் சொற்ப சம்பளத்திற்கு (200 ரூபாய், 300 ரூபாய்) வேலை செய்திருக்கிறார்.

கடுமையான உழைப்பின் மூலம் அனுபவம் பெற்று ஆரோவில் நூல் கத்தரிக்கும் பெண்ணாகச் சேர்ந்து Tailoring மற்றும் pattern making கற்றுக்கொண்டு லெதர் ஜாக்கெட் டிசைன் செய்யும் அளவிற்கு முன்னேறியிருக்கிறார். அவருடன் வேலை செய்தவர்கள் எல்லோரும் 40 முதல் 50 வருட அனுபவமும் கல்விச் சான்றிதழ் பெற்றவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு இணையாக உழைத்திருக்கிறார். இதனால் தன்னம்பிக்கை பெற்று முன்னேறினாலும் 6 வருடங்கள் எழுத்தில் கவனம் செலுத்த முடியாத சூழலில் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

அவர் வேலை செய்த இடங்களிலேயே தோல் ஆடை தொழிற்சாலையில் வேலை செய்ததையே கடினமான பணியாகக் கூறுகிறார். “ஆயிரம் நபர்கள் வேலை செய்யக்கூடிய இடத்தில் சுகாதாரமே இருக்காது. பல வேதி மாற்றங்கள் தொழிற்சாலையில் நிகழும் என்பதால் காற்றில் துர்நாற்றம் பரவும். சாப்பிடவே முடியாது. அங்கு வேலை செய்பவர்களுக்கு எடைக்குறைவு, நரம்பு வியாதிகள், தோல் வியாதி, TB என ஏதாவது உடல் நலக் குறைவுகள் ஏற்படும். சில பெண்களுக்குக் கருச்சிதைவும் ஏற்படுவதுண்டு. இதையெல்லாம் விட கீழ் நிலைகளில் வேலை செய்யும் பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாக்கப் படுவார்கள்” என்றார்.

CPM, CPI போன்ற தொழிலாளர் இயக்கங்கள் இருந்தாலும் இதையெல்லாம் கவனிக்காது. அவர்களுக்கு சந்தா கிடைத்தால் போதுமென்று இருந்துவிடுவார்கள். முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையிலான உறவு தவிர்த்து மார்க்ஸிய அரசியல்வாதிகள் உள்ளார்ந்த விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. ஓர் அளவிற்கு மேல் இந்த சூழலில் வேலை செய்ய முடியாமல் தவித்திருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து மீண்டும் எழுத்த ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

மூன்று பிரிவான எழுத்துகள் இளைஞர்களுக்கு ஒரு குழப்பத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. எழுத்து, மணிக்கொடி’ போன்ற சிற்றிதழ் காலங்களிலிருந்து எழுத்தானது இரண்டு வகைகளில் பார்க்கப்பட்டது. கலை, இலக்கியம்” என்று ‘எழுத்து’’ படைப்பாளிகள் உயிரை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இளைஞர்களுக்கான மாற்றத்தை நாங்கள் தான் கொடுக்கிறோம். எங்களுடையது தான் சிறந்த எழுத்து என்று ‘வானம்பாடி’கள்’ சொல்கிறார்கள். புரட்சி சார்ந்து பேசக்கூடிய மாக்ஸிய ஆளுமைகளும் செயல்படுகிறார்கள்.

“வாழ்வியலும், அரசியலும் பிரிக்கமுடியாதது. இவை இரண்டும் இல்லாமல் இயங்க முடியாது. நம் சார்ந்த சமூகம், அதிலுள்ள பிரச்சனை, மாற்றம், நசிவுகள், ஒடுக்கு முறைகள், பெண்களின் கனவுகள், அவர்களின் இருப்பு, உணர்வுத் தளங்கள்” ஆகியவையை தன்னுடைய எழுத்தில் கொண்டு வருவதாகவும் அரசியல் தவிர்த்து தன்னுடைய எழுத்தை வாசிக்க இயலாது என்றும் சொல்கிறார். சில எழுத்தாளர்களை அப்படி வாசிக்க முடியும். உள்மனப் பயணங்களை மட்டுமே பதிவு செய்திருப்பார்கள். அந்த வகைமையும் இருக்கிறது. அதுபோல எழுதுவதில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. நம்முடைய அகமனப் பயணங்களை நாமே வைத்துக் கொள்ளலாமே வாசகர்களுக்கு ஏன் கொடுக்க வேண்டும். வாசிக்கும் படைப்பின் மூலம் வாழ்க்கை பரிட்சியமாக பொது விஷயத்தைத் தானே பேசவேண்டும். ஒரு வாழ்க்கை முறையை எழுத்தின் மூலம் கடத்த முடியும். அப்படி இல்லாத ஒன்று எழுத்தாக இருக்க முடியாது” என்பதை முழுமையாக நம்புவதாகச் சொல்கிறார்.

“மனித உரிமை மீறல்களையும், ஒழுங்கு முறைகளையும் படைப்பின் மூலம் பதிவு செய்ய முடியும். உணர்வுகளின் வடிகாலாகவும், ஆத்ம திருப்திக்காகவும், ஆளுமையை நிலைநாட்டவும் நான் எழுதவில்லை. வாழும் சூழலின் சமத்துவமின்மையை படைப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தவே செயல்படுகிறேன். பின் நவீனத்துவம், பின் காலனியத்துவம், தலித்தியம், பெண்ணியம் என்று எது பேசினாலும் அரசியல் நிலைப்பாடு வெளிப்பட வேண்டும். அரசியல் சட்டம் சொல்லியபடி வாழ்வது இடதாக இருப்பின், அவற்றை மீறி வாழ்வது வலதாக இருக்கிறது. மனித உரிமைகள் மீறாமல் நிலைநாட்டப்பட வேண்டுமெனில் சட்டப்படி வாழ்ந்தாலே போதும். யார் மேலும் வன்முறை செலுத்தாமல் மனித நேயத்துடன் வாழ்ந்தாலே போதும். பேராசை இதெல்லாவற்றையும் மீறச் செய்கிறது. பணம் இருந்தால் எல்லாவற்றையும் விலைகொடுத்து வாங்கிவிடலாம் என்று நினைக்கிறோம். அதே சூத்திரத்தின் படி அரசும் நம்மை விலை கொடுத்து வாங்க நினைக்கிறது. முகம் தெரிந்த மனிதர்களையே ஏமாற்றும் சமூகமாக மாறிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் சமூகக் கூட்டுணர்வே இல்லாமல் போய்விட்டது. அரசு அலுவலர்கள் கையூட்டு பெறுவதை நிறுத்தினாலே இதெல்லாம் சரியாகிவிடும்.

நல்லவர்களை ஏமாளிகளாகவும், பணம் சம்பாதிக்க எதையும் செய்யத் துணிபவர்களை பெரிய மனிதர்களாகவும் பார்க்கப் பழகிவிட்டோம். இந்த நிலை 25 வருடங்களில் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த நிலையை ஏன் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்? இதை ஏன் இலக்கியம் பேசவில்லை? இந்த கேள்வியை உங்கள் முன் வைக்கிறேன் பதில் சொல்லுங்கள்.

தமிழகத்தை ஆண்ட திராவிடக் கட்சிகள் 50 வருடங்களில் தவறான கலாச்சாரத்தையும் தவறான உணர்வுகளையும் நமக்குக் கொடுத்துவிட்டார்கள். சினிமா, பிற எழுத்து ஊடகங்கள் மூலம் தவறாக நம்மை வளர்த்தெடுத்து விட்டார்கள். ஊடகங்களில் ஆளுமைகளாகக் காட்டப்படுபவர்களின் பின்னால் ஒரு கூட்டம் செல்லும் அளவிற்குத் தயார் செய்துவிட்டார்கள். அவர்களே நம்மை ஆளும் அளவிற்கும் கொண்டுசென்றுவிட்டோம். தவறு செய்யும் அனைவரையும் கொண்டாடக் கூடிய மனோபாவத்திற்கு ஊடக அரசியல் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கிறது. இந்த அரசியலை எழுத்தில் கொண்டுவர வேண்டும்” என்பதுதான் தன்னுடைய விருப்பமெனக் குறிப்பிடுகிறார்.

“எங்கோ நடக்கும் விஷயங்களைக் கதை செய்வதைவிட நம்மைச் சுற்றிய விஷயங்களை இலக்கியமாக்க வேண்டும். சுய வரலாறாகவும் எழுதலாம். அதை பிராமண இலக்கியம் செய்திருக்கிறது. அதற்கடுத்த ஆதிக்க சாதிகள் இதைத் தொடாமலேயே தப்பித்து விட்டார்கள். அம்மா வந்தாள், மோகமுள், மரப்பசு” போன்ற படைப்புகளின் மூலம் தி ஜானகிராமன் இதைத் தொடங்கி வைத்தார். குடும்பத்திலுள்ள ஜோடனைகளை கட்டுடைத்து எழுதினர். ’குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்கள்”’ மூலம் சுரா குடும்ப வன்முறையை உடைத்தெழுதினார். படைப்பின் மூலம் பிராமணர்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லித் தருகிறார்கள். பிராமண இலக்கியங்களைத் தொடர்ந்து வந்த திராவிட இலக்கியங்கள் ஏன் இதைத் தொடவில்லை? பிராமணர்களைத் திட்டித் திட்டியே இவர்கள் தப்பித்துவிட்டார்கள். சுய குறைகளைத் தொட்டு புனிதத்தை இழந்துவிடக் கூடாது என்பதில் முழிப்புடன் இருந்தார்கள். தங்களை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் அடுத்தவர்கள் மீது பழிபோட்டு தப்பித்துக் கொள்வதில் குறியாக இருந்தார்கள். என்றாலும் தனித் தனியாக அரசியல், பெண்ணியம், ஒடுக்கு முறைகள் என்று பேசுவார்கள்.

தன்னுடைய ஜாதியில், தன்னுடைய குடும்பத்தில், தன்னுடைய சுற்றத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை படைப்பாளிகள் பேச முன் வரவேண்டும். ஜாதி அரசியலை கட்டுடைக்க வேண்டியது மிக முக்கியமான விஷயம். ஜாதிய அரசியலை விமர்சனம் செய்யும் எழுத்தாளன் தான் நிலைத்து நிற்க முடியும். ஒரு ஜாதியைச் சேர்ந்த எழுத்தாளன் விருது பெற்றால், அந்த சாதியைச் சேர்ந்த சங்கம் கூட்டம் கூட்டி விழா எடுக்கிறது. இதை நாம் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

ஆணோ, பெண்ணோ ஜாதி உறவுகளை முற்றிலும் முறித்துக் கொண்டு வெளிவருவதுதான் படைப்பாளிக்கு இருக்க வேண்டிய முக்கியத் தகுதி என்று நினைக்கிறேன். ஜாதியையும், குடும்பத்தையும் சுமந்துகொண்டு வரும் மனப்பான்மை படைப்பாளிகளுக்கு இருப்பதைக் காட்டிலும் படுபாதகச் செயல் வேறொன்றும் இல்லை. இந்த துரோகத்தை தமிழ் இலக்கியவாதிகள் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தயவு செய்து இந்த எழுத்துகளை நீங்கள் அடையாளம் காண வேண்டும். அவற்றிற்கு எதிரான விமர்சனங்களை தயவு தாட்சண்யமின்றி முகம் பார்க்காமல், எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளராக இருந்தாலும் முன்வைக்க வாசகர்களும் விமர்சகர்களும் முன்வர வேண்டும்.

ஏனெனில் இந்த ஆட்கள் தான் தமிழ் தேசியம் பேசிப்பேசி ஒரு லட்சம் தமிழர்களைக் கொன்று குவித்திருக்கிறார்கள். ஜாதி அரசியலைத் தாண்டி இவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை. நம்முடைய மனசாட்சி விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். வாசகராக இருந்தாலும், எழுத்தாளராக இருந்தாலும் இதிலிருந்து நாம் தொடங்க வேண்டும்” என்று விரும்புவதாக உரையை நிறைவு செய்தார். அதன் பின் நீண்ட கலந்துரையாடளுடன் சந்திப்பு நிறைவு பெற்றது.

“பெண் உடல் தீட்டு என்று மதம் சொல்கின்றது. சடங்குகள் மூலமாக தீட்டை எப்படிப் போக்கலாம் என்பதையும் மதமே சொல்கிறது. ஆண்களுக்கு ஏன் இதுபோன்ற தீட்டுகள் இருப்பதில்லை. பெண்கள் இதற்கு எதிராக செயல் படவேண்டும். இந்த வரையறைகளை மீறி பெண் தன் உடலைக் கொண்டாட வேண்டும்” என மாலதி மைத்ரி கூறுகின்றார். இதற்கு அவரிடம் கவிதையும் இருக்கிறது. இதோ அவருடைய ‘விஸ்வரூபம்’.

ஏதோ ஒரு பருவ மாற்றத்தில்
எனது அங்கங்கள் ஒவ்வொன்றும்
மிருகமாகவும் பறவையாகவும் மாறி
என்னைவிட்டு விலகிச் செல்லத்தொடங்கின

அவையே திரும்பி வந்து சேர்வதும்
பல சமயங்களில் தொலைந்த ஆட்டுக்குட்டியை
தேடிச்சென்று அழைத்து வருவதென நிகழ்வதும்
பிறகு யாத்திரைபோலப் புறப்பட்டுச்
சென்றுவிடுவதும் வழக்கமாகி
எல்லாக் கால வெளியிலும் அலையத்துவங்கின

நீண்ட காலமாகிவிட்டது
பல திக்குகளின் நீர் நிலங்களை
நோக்கிச் சென்றிருக்கும்
எது எத்திசையில் உலவுகிறது
என யூகித்தறிய முடியவில்லை
திரும்பி வந்துவிடும்போது
வெவ்வேறு நிலத்தின் வாசனையோடும்
குரல்களோடும் என் உடலெங்கும் மேய்ந்து
என் அடையாளத்தைக் கலைத்து அடுக்குகின்றன

யோனி ஒரு பட்டாம்பூச்சியாக
மலைகளில் அலைவதைக் கண்டதாக
காட்டில் விறகு பொறுக்கச் சென்ற
பெண்கள் வந்து கூறக்கேட்டேன்
******************

சந்திப்பு நடந்த நாள்: ஜூன் 12, மாலை 4.30 மணி.
இடம்: ஞாநி இல்லம். கேகே நகர், சென்னை.

இராமாயணக் கோ கதை - கல்பதரு

காலம் சென்ற என்னுடைய தந்தையார் அடிப்படையில் தபால் அலுவலர். எம் ஜி ஆர் ஒரு சுற்றறிக்கையை விட்டு, ஒரே அலுவலர் இரண்டு வேலைகளைப் பார்க்க இயலாது என்ற சட்டத்தைக் கொண்டு வரும்வரை கிராம முன்சீப்பாகவும் வேலை பார்த்தவர். அதைவிட அவர் முக்கியமாகச் செய்த வேலை பசு வளர்ப்பு. காலையும் மாலையும் பசுவினை அழைத்துக் கொண்டு, இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்து சென்று புல் மேய விடுவார். சில நேரங்களில் அவர் பசுவினை மேச்சல் செய்யும் விதத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவர் சொல்லை மந்திரம் போல ஏற்று "நில்" என்றால் நிற்கும். "போ" என்றால் நடக்கும். பசுவின் மூளையில் எந்த விஞ்ஞானி நிரல் எழுதி தந்தையின் குரலை பதிவு செய்தார் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். என் தந்தை வெளியூருக்குச் சென்றிருந்தால் பசுவினை வீட்டிற்குக் கொண்டுவரும் வேலை என்னுடையது. அப்பப்பா.... அதைவிட பகீரதப் பிரயத்தனம் வேறெதுவும் இல்லை. நான் என்ன கட்டளை இடுகிறேனோ அதற்கு நேரெதிராகச் செயல்படும். கோவத்தில் ஓங்கி ஓர் உதை கொடுப்பேன். பசுவதை நரகத்தில் தள்ளும் என்பார்கள். எனக்கென்ன காத்திருக்கிறதோ தெரியவில்லை. அநேகமாக என் தலை கால்பந்தாகலாம்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் அம்மாவிடம் முரண்டு பிடிக்காது. பசுவிடம் அம்மா ஒரு வார்த்தை பேசி நான் பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும் கால் கட்டும் கயிறை எடுத்தால் பொத்தான் அழுத்தியது போல எழுந்து நிற்கும். பால் கறந்து முடிக்கும் வரை அமைதியாக இருக்கும். பிறகு தன போக்கில் அசைபோட ஆரம்பிக்கும். அம்மா வெளியூருக்கு சென்றாலும் பிரச்சனைதான். யாரையும் பால் கறக்க விடாது. துணிந்து இறங்கினால் பின்னங்காலால் எட்டி உதைக்கும்.

ஏழு கழுதை வயதாகியும் வாயில்லா ஜீவன் எதனுடனும் என்னால் ஓட்ட முடியவில்லை. வாயில்லா ஜீவன்கள் மொழியை புரிந்து கொள்வது இன்றுவரை வியப்பாகவே இருக்கிறது. தன்னிடம் அன்பு செலுத்துபவர்களுக்கு எவ்வளவு அழகாகக் கட்டுப்படுகிறது. அன்பாகப் பார்த்துக் கொள்பவர்கள் இல்லாதபோது அவர்களின் இழப்பை எவ்வளவு சேட்டைகள் செய்து கோடிட்டுக்காட்டுகிறது. பசு, பூனை, கிளி, எருமை போன்ற விலங்குகளிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டது நாய். எஜமானர்களுக்காகவே குரல்கொடுக்கும் விசுவாசிகள். நடிகர் பாரதி மணியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது ஒரு விஷயத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அவருடைய பெண்தோழி ஒருவர் வீதியில் நாயைக் கண்டால் எடுத்துச் சென்று வளர்ப்பாராம். சுமார் 40 நாயை அதுபோல வளர்த்துக் கொண்டிருந்தாராம். வீதியிலுள்ள நாய்களுக்காகவே சில பணியாளர்களை அமர்த்திய வித்யாசமான பெண்.

நாய் வளர்க்கும் நண்பர்களின் வீட்டிற்குச் சென்ற சிலர் கடிபட்டதுண்டு. அதைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து நாய் வளர்க்கும் எந்த நண்பர்கள் வீட்டிற்கும் செல்வதில்லை. தர்ஷன் பிறந்ததிலிருந்துதான் ஹேமுவின் வீட்டிற்குக் கூடச் செல்கிறேன். 8 மாதக் குழந்தையை நாம் தானே சென்று பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது. பிறந்த குழந்தை நம் மீது எச்சில் தெளிப்பதும், சிறுநீர் கழிப்பதும், விசை கொண்டு அடிப்பதும் தவறவிடக் கூடியதா என்ன?

இதில் யானை தான் அபாயகரமான விலங்கு. அதற்கு உணவிட்டு மாளாது. ஒருவேளை உணவு இல்லையென்றாலும் பசி தாங்காது. பசி வயிறைக் குடைந்தால் கோவம் கொள்ளும். கோவத்தால் மதம் தலைக்கேறும். மதத்தால் பாகனைப் போட்டு மிதிக்கும். அதனால் தான் யானைகளைக் கோவிலில் வளர்க்கிறார்கள். மதம் வளர்க்கும் இடத்தில் தானே இன்னொரு மதத்தை இல்லாமல் செய்ய முடிகிறது.

எஜமானனுக்காக கொலை செய்த பசுக்களைப் பற்றி இதுவரை நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. நண்பர் அதிஷா buzz -ல் பகிர்ந்திருந்த கல்பதரு இதழின் சிறு குறிப்புச் செய்தி உண்மைதானா! என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இவ்வளவு அபரிதமான அன்பை மிருகத்திடமிருந்து பெற்ற அந்த பிராமணர், எவ்வளவு அன்பைப் பொழியக் கூடியவாராக இருந்திருப்பார். அதே நேரத்தில் வாங்கிய கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்காத கள்ள பிராமணராகவும் இருந்திருக்கிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பத்து ரூபாய்க்கு இந்த சம்பவம் நடந்திருப்பதால் காலச்சக்கரத்தை வேகமாகச் சுழற்றி முக்கால் நூற்றாண்டு முன் செல்ல வேண்டி இருக்கிறது. அந்த காலத்தில் பிராமணர்கள் மட்டுமே பத்திரிகை நடத்திக் கொண்டிருந்ததால் தற்செயலான விபத்தை வர்ண சாதகமாக்க, பத்திரிகை தர்மப்படி அற்புத நிகழ்ச்சியாகவும் மாற்றி இருக்கலாம். அந்த வகையில் செய்தியின் சந்தேகம் வலுக்கிறது. (இது எழுதப்பட்டது 1917ஆம் ஆண்டு! - நன்றி - நண்பன் அதிஷா)

தரித்திர பிராமணர் வளர்த்த பசுக்களுக்குத் தெரியுமா "எஜமானனைத் தாக்கியவர் இலுப்பைக்குடி கள்ளரா? அல்லது காரைக்குடி ஜமீனா?" என்ற கேள்வியும் மனதில் எழுகிறது. இந்த நிகழ்வு எனக்கு வாய்மொழி இராமாயணக் கதையை நினைவுபடுத்தியது.

நிருகன் என்ற அரசன் புஷ்கரனம் என்ற ஆற்றங்கரையில் ஏழை அந்தனர்களுக்கு கோதானம் செய்ய ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அதற்காக மாடுகள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஊழ் செய்த பயனால் அதே ஊரில் வசிக்கும் ஓர் ஏழை அந்தனனுடைய பசுவும் அதில் கலந்துவிட்டது. இதை அறியாத நிருகனும் "கனகலம்" என்ற சிற்றூரில் வசிக்கும் ஓர் ஏழை பிராமணனுக்கு அந்தப் பசுவை தானத்தோடு தானமாக கொடுத்துவிட்டான். வெளியூருக்கு சென்றிருந்த பிராமணன் வீட்டிற்கு வந்து பார்த்தபோது பசு இல்லாததைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

அரசன் தானம் செய்ததை அறிந்த பிராமணன் ஊர் ஊராகச் சுற்றி பசுவைத் தேடினான். ஒவ்வொரு ஊரிலும் பசுவின் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தவாறு சென்று கொண்டிருந்தான். எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. "கனகலம்" சென்றபோது பிராமணனின் குரலை பசு கேட்டுவிட்டது. கயிற்றினை அறுத்துக்கொண்டு எஜமானனிடம் வந்துவிட்டது.

தானம் பெற்றவன் "பசு தனக்குத் தான் சொந்தம்" என்கிறான். "இல்லை, பசு எனக்குத் தான் சொந்தம்" என்கிறான் ஏழை பிராமணன்.

இருவருக்கும் இடையில் பிரச்சனை அதிகமானதால், நீதி கேட்டு அரசனிடம் முறையிடுகிறார்கள். அரசனோ இவர்களைப் பார்க்க நேரம் கொடுக்காமல், அந்தப் புறத்தில் அலுவல் இருப்பதைக் காரணம் காட்டி இழுத்தடிக்கிறான்.

இரண்டு அந்தணர்களும் வெகுண்டெழுந்து "நீ யார் கண்ணிலும் படாத ஒனாயாகப் பிறக்கக் கடவது. கிருஷ்ண அவதாரத்தில் விஷ்ணு வந்து உன் பாவத்தை அகற்றுவார்" என்று அரசனுக்கு சாபம் இடுகிறார்கள்.

- ஆனால் கிருஷ்ண அவதாரத்தில் இதே அரசன் விமோசனம் பெற்ற குறிப்புகள் காணக் கிடைக்கவில்லை.

பசு வளர்த்தாலும் பிரச்சனை, அதை தானம் கொடுத்தாலும் பிரச்சனை. தமிழக அரசு இது தெரியாமல் கறவை மாடுகளை இலவசமாகக் கொடுக்க இருக்கிறார்கள். அம்மா லோகமாதா நீதான் இந்த உலகத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

சமச்சீர் கல்வி

விவேகானந்தர் முதன் முறையாக வெளிநாடு சென்றிருந்தபோது ஒரு போட்டியில் கலந்து கொண்டாராம். துப்பாக்கியால் ஒரு பொருளை குறி தவறாமல் சுட வேண்டும். சரியாகச் சுட்டால் பெரிய பரிசுத் தொகை கிடைக்கும். பல நபர்களும் கலந்து கொண்டு தோற்றுவிட்டார்களாம். விவேகானந்தர் சுடுவதற்கு தயாரானாராம்.

ஒரு முறை சுட்டுப் பழகினாராம். குறி தவறிவிட்டது. அடுத்த முறையும் சுடுவதற்கு தயாரானாராம்.

அருகில் இருந்தவர்கள் சிரித்திருக்கிறார்கள். "எங்களாலேயே முடியவில்லை. உங்களுக்கு ஏன் இந்த வீண் வேலை" என்றார்களாம்.

"இந்த முறை சரியாக சுட்டுவிடுவேன் பாருங்கள்" என்றாராம். சொல்லியது போலவே துல்லியமாக சுட்டுவிட்டாராம். எல்லோருக்கும் ஆச்சர்யம்.

"இது எப்படி உங்களால் முடிந்தது" என்று பலரும் கேட்டார்களாம்.

"உங்கள் எல்லோருக்கும் பரிசுத் தொகைதான் கண்களில் தெரிந்தது. பரிசானது பெரியதாகும் பொழுது இலக்கு கண்களுக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் இலக்கு ஒன்று தான்" என்றாராம்.

மகாபாரதத்தில் கூட மரத்திலுள்ள கிளியின் கண்ணுக்கு சரியாக குறிவைத்தது அர்ச்சுனன் ஒருவன் தான். வாழ்வில் ஒருசிலர் மட்டுமே இலக்கை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். மற்றவர்கள் எல்லோருக்கும் பணம் தான் பிரதானம். சூழ்நிலைகளும் மலைப்பாம்புபோல் அவர்களை நெருக்குகிறது.

துருதுஷ்ட விதமாக, பகுதி நேரமாக நான் சார்ந்திருக்கும் கணினித் துறையும் பணத்தை மட்டுமே பிரதானமாகப் பார்க்கும் ஒரு துறை. நிறைய பணம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே தனது ஆசையை விட்டுவிட்டு நிரல் எழுதுபவர்களாகவும், கணினி ஓவியர்கலாகவும், விற்பனைப் பிரதிநிதிகளாகவும் விருப்பமில்லா திசையில் பயனிப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். யாரையோ பத்திரப்படுத்த சுயத்தை இழந்து தொலைந்து போகிறார்கள்.

"சம்பளப் பணம் அதிகமாகக் கொடுக்கிறார்கள் என்று யார் ஒருவர் சமந்தமே இல்லாத கிடைத்த வேலைக்கு செல்கிறார்களோ, அவர்களால் வாழ்வில் பெரிதாக எதையும் சாதிக்க முடியாது" என்று நந்தன் நிலகானி (Infosys) சொல்லியதை மறந்து விட முடியாது.

இன்றையத் தலைமுறையினரை அதிகம் யோசிக்க விடுவதே இல்லை. தனது குழந்தை ஏதாவது ஒரு பொறியியலாளர் பட்டம் வாங்க வேண்டும். கல்லூரியின் கடைசி வருடம் வளாக நேர்முகத்தில் கைநிறைய சம்பளத்தில் வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்பது தானே இந்தியப் பெற்றோரின் லட்சியமாக இருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் தான் எதுசார்ந்த ஆளுமையாக வர வேண்டும் என்பதை பள்ளிக் குழந்தைகளே தீர்மானிக்க முடியாத ஒரு கல்வி அமைப்புதானே நமக்கும் இருக்கிறது.

சத்துணவு, இலவச சீருடை, வாரத்தில் இரண்டு நாள் முட்டை என்று முடிந்த அளவிற்கு கடந்த பல ஆண்டுகளாகக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். சமச்சீர் கல்வி, தமிழ் வழிக் கல்வி என்று இன்னும் ஏதேதோ யோசிக்கிறோம். அதிலும் அரசியல், மத உணர்வு என்று தான் சார்ந்த விழுமியங்களை பாடத்திட்டத்தில் சேர்ப்பதை, நல்ல ஆற்று நீரில் சாக்கடை கலப்பதை சலனமற்று வேடிக்கைப் பார்ப்பது போல ஆட்சியாளர்கள் திணிப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.புத்தகத்தில் உள்ளதை அப்படியே அவர்களின் மூளையில் ஏற்றப் பார்க்கிறோம். பாடத் திட்டங்களைத் தாண்டி அவர்களுக்கு எதையும் போதிப்பதில்லை. அதிக மதிப்பெண்கள், அதன் மூலம் உலகின் ஏதாவது ஒரு மூலையில் அதிக சம்பளத்தில் வேலை என்று பணம் சம்பாதிக்கும் இயந்திரங்களாக குழந்தைகளை உருமாற்றும் வார்ப்புகளாகத் தானே கல்வி நிறுவனங்கள் செயல்படுகிறது.

மேற்கத்திய நாட்டில் ஆசிரியராகப் பணிபுரியும் நண்பர் ஒருவருடன் உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கு நிலவும் ஆரம்பக் கல்வி பற்றி உரையாடினேன். பள்ளிக் குழந்தைகள் மீது அவர்கள் செலுத்தும் அக்கறை வியக்கும் படியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஒரு மன நல ஆலோசகர் பகுதி நேரமாகவோ அல்லது முழுநேரமாகவோ பணியாற்றுவாராம். அவருடைய வேலையே குழந்தைகளுடன் பழகி அவர்களுடைய விருப்பப் பாடத்தையும், விருப்பத் துறையையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமாம். அடுத்தடுத்த வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் போது விருப்பத் துறைக்குச் செல்ல, எந்த பாடப் பிரிவை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனை வழங்குவார்களாம்.

ஒருவருக்கு வரலாறு பிடிக்கும் எனில் அதை முக்கியப் பாடமாக எடுத்துப் படிக்கும் போது அந்தத் துறையில் உள்ள சவால்கள், வேலை வாய்ப்புகள், பின்னடைவுகள் என்று எல்லாவற்றையும் விளக்குவார்களாம். மாணவன் கவனம் செலுத்தும் மற்ற பாடங்கள் சார்ந்த தகவல்களையும் விளக்குவார்களாம். அதிலிருந்து ஏதாவது ஒரு துறையை மாணவன் தேர்வு செய்துகொள்வானாம். இந்தியக் குழந்தைகள் இங்குதான் அப்பாவிகள் ஆகிறார்கள். "என்ன படிக்கிறோம்? எதற்காகப் படிக்கிறோம்? அதன் மூலம் எது சார்ந்த ஆளுமையாக பரிமளிக்கப் போகின்றோம்?" என்ற எந்த முகாந்திரமும் இல்லாத ஒரு கல்வியைத் தான் கொடுத்துக் கொண்டிருகின்றோம். பந்தையத்தில் ஓடும் குதிரைகளைப் போல குழந்தைகளை விரட்டாமல், உள்மனச் சிக்கல்களைக் கொடுக்காமல், வாழ்வை அவர்களுடைய போக்கில் எதிர்கொண்டு பயணிக்கும் தெளிவான சிந்தனையாளர்களை உருவாக்கும் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும்.

சமச்சீர் கல்வியே ஆனாலும் இதே கல்வியைத் தான் வேறு மாதிரி கொடுக்கப் பார்க்கின்றோம். ஒருவனுடைய சுயமரியாதையையும், தன்னம்பிக்கையையும் எந்தக் கல்வி மீட்டெடுக்கிறதோ அதுதான் உண்மையான கல்வி. மற்ற எல்லாமே பாரபட்சமான கல்வி முறைதான்.

The Falling Standards of our Education System - English blog written by Deepak

Part 1 - The Pathetic Engineering Admissions
Part 2 - Admissions in The Medical Stream
Part 3 - The Sudden Rush for Arts & Science
Part 4 - Conclusion